Repertuar Kina KIKA ul. Krasickiego 18, Kraków

„Drugie życie” – zdobywca nagrody publiczności na festiwalu filmowym w Wenecji – to emanujący optymizmem i pogodą ducha portret dojrzałej kobiety, w którą wciela się Carmen Maura („Kobiety na skraju załamania nerwowego”, „Volver”).

María Ángeles od czterdziestu lat mieszka w słonecznym apartamencie w sercu marokańskiego Tangeru. To miejsce, które pamięta jej miłość, codzienne rytuały i całe życie zapisane w ścianach, meblach i drobnych gestach. Gdy zostaje zmuszona do opuszczenia swojego domu, nie potrafi się z tym pogodzić – bo dom to nie tylko adres, lecz część tożsamości. To, co początkowo wydaje się bolesną koniecznością, nieoczekiwanie stanie się jednak nowym początkiem. W życiu Marii Ángeles pojawi się miejsce zarówno na nowe grono przyjaciół, jak i na niespodziewaną miłość.

Nowy film Maryam Touzani („Turkusowa suknia”) to poruszająca i uskrzydlająca opowieść o przywiązaniu do miejsca, o dojrzałym życiu bez rezygnacji z siebie i o kobiecej niezależności, która nie zna wieku. Na ekranie zachwyca Carmen Maura, ikona filmów Almodóvara, tworząc jedną z najbardziej magnetycznych i energetycznych ról ostatnich lat – pełną humoru, uporu i czułości. „Drugie życie” to kino delikatne, słoneczne i bliskie widzowi. Opowieść o tym, że czasem, by ocalić siebie, trzeba zawalczyć o swój dom. I że nigdy nie jest za późno, by zacząć od nowa. 

Wenecja, początek XVIII wieku — miasto kontrastów. Z jednej strony bogactwo, sztuka i swoboda obyczajowa, z drugiej surowe instytucje religijne i wyraźne podziały społeczne. Przebywająca w sierocińcu Ospedale della Pietà nastoletnia utalentowana skrzypaczka Cecilia (Tecla Insolia) trafia pod skrzydła nowego nauczyciela – Antonio Vivaldiego (Michele Riondino). Otoczona jego opieką zaczyna wierzyć, że uda jej się uniknąć zaaranżowanego małżeństwa i zawalczyć o własną drogę.

Nadopiekuńcza mama? Jest. Milczący tata? Też. Kryzys twórczy i stałe uczucie niespełnienia? Są! Arek Pasożyt naprawdę ma pod górkę. By uwolnić się z sytuacji bez wyjścia, postanawia po raz pierwszy w życiu wyjechać w Tatry. Tam trafia na ślad największego obrazu w historii Polski – monumentalnej (115x16m!) Panoramy Tatr, zaginionej ponad 130 lat temu. Postanawia ją odnaleźć.

Arek pokonuje rowerem urokliwe wsie Podhala i wspina się na tatrzańskie granie. W czasie poszukiwań walczy z sierpniowym słońcem, kruchą ludzką pamięcią i wadliwą kuchenką turystyczną. Odkrywając kolejne fragmenty układanki, dowiaduje się coraz więcej o historii sprzed lat, ale i o sobie samym.

Czy z mamą nadzorującą każdy jego krok, niezrozumieniem ze strony świata sztuki i własnymi wątpliwościami Arek ma szansę dokonać czegoś równie wielkiego jak poszukiwany przez niego obraz?

„Arek.Mama.Panorama” to czuły, skrzący się humorem portret człowieka w walce o marzenia, w którym każdy odnajdzie cząstkę siebie. W pewnym momencie życia wszyscy jesteśmy Arkami.

Dwunastoletnia Sun wyrusza na Saharę, by rozwikłać sekret starej legendy opowiadanej przez dziadka. Na miejscu poznaje prawdziwe losy chłopca, który w wieku dwóch lat zaginął podczas potężnej burzy piaskowej. Pozostawiony na pastwę pustyni, zostaje cudownie ocalony przez stadko strusi. Spędza z nimi następne dziesięć lat, ucząc się przetrwania i dorastając z dala od ludzi. Jego największym przyjacielem i towarzyszem zabaw jest fenek – wielkouchy lisek pustyni. Chłopiec uczy się komunikować ze zwierzętami, a dzika natura staje się jego domem. To opowieść o niezwykłej więzi, która potrafi narodzić się nawet w najbardziej nieoczekiwanych miejscach.

U Pucia jak zwykle dużo się dzieje. Spędza wakacje u dziadków na wsi i sadzi swoje pierwsze drzewo, a podczas spaceru w parku rusza z Misią na misję ratunkową, by odnaleźć psa sąsiada. Kiedy ich własny, ukochany Funio gorzej się czuje, rodzeństwo robi, co w ich mocy, by poprawić mu humor. Wygląda jednak na to, że czas odwiedzić weterynarza! Emocji nie zabraknie również w przedszkolu: Pucio pomoże nowej koleżance Malinie odnaleźć się w grupie i razem z kolegami odkryje, że nie trzeba tańczyć idealnie – liczy się wyobraźnia i radość z bycia razem.

PUCIO U WETERYNARZA | PUCIO I MALINA W PRZEDSZKOLU | PUCIO I POJAZDY | PUCIO I KOŁYSANKA DLA SAMOLOTU | PUCIO TAŃCZY | PUCIO SADZI DRZEWO |PUCIO I PÓŹNY SPACER

Kategoria wiekowa: 4+

Z pozoru stateczne i szczęśliwe małżeństwo – Julia (Julia Jentsch) i Tobias (Felix Kramer), właśnie doświadcza tego na własnej skórze… Ich nastoletnia córka Marielle (Laeni Geiseler), po tym, jak została uderzona w głowę podczas szkolnej przepychanki, ku swojemu zaskoczeniu posiadła niezwykły i niekomfortowy dar – zaczyna słyszeć wszystkie wypowiedzi swoich rodziców, nawet te, przy których nie jest obecna. Zarówno Tobias, jak i Julia mają coś za uszami, ukrywając swoje prawdziwe uczucia za fasadą stabilnego życia w wyższej klasie średniej. Nadszedł jednak czas, żeby w końcu skonfrontować się z prawdą.

Nikt nie jest bez winy.
Józef K. (w tej roli znany z “Psychozy” Anthony Perkins) to przeciętny, niewyróżniający się niczym urzędnik. Jego uporządkowane życie zaczyna się rozpadać, gdy pewnego ranka zastaje w swoim pokoju tajemniczych nieznajomych. Mężczyźni oświadczają, że został aresztowany. Tak rozpoczyna się duszny, surrealistyczny proces, w którym bohater nie poznaje nawet natury stawianych mu zarzutów…
W momencie premiery zrealizowany przez Orsona Wellesa „Proces” podzielił publiczność i krytyków. Jedni zarzucali reżyserowi zbyt śmiałe odejście od literackiego pierwowzoru, inni właśnie w tym upatrywali największy atut tej hipnotyzującej wizji. Sam Welles podkreślał w wywiadach: „To nie tyle adaptacja, ile film inspirowany książką, w której moim współpracownikiem i partnerem jest Franz Kafka”.
Obok Perkinsa na ekranie błyszczą ikony światowego kina: Jeanne Moreau, Romy Schneider oraz sam Orson Welles w roli demonicznego i wszechwładnego adwokata.

Film nigdy nie był szeroko rozpowszechniany w polskich i dopiero teraz, po 64 latach od premiery światowej, odbędzie się jego polska premiera.

Carlo i Elisa mieszkają w Rzymie, tworząc z pozoru udany związek. On jest profesorem filozofii na uniwersytecie i pisarzem walczącym z kryzysem twórczym. Ona z kolei to utalentowana, błyskotliwa dziennikarka, której felietony ukazują się w międzynarodowych magazynach lifestylowych. Do ich trwającego od dwóch dekad związku wkrada się coraz więcej rutyny oraz dystansu.

Aby odzyskać dawną energię, decydują się na wyjazd do Maroka w towarzystwie wieloletnich przyjaciół: Anny i Paola oraz ich trzynastoletniej córki Vittorii - inteligentnej, dociekliwej i ekscentrycznej nastolatki. Okazuje się, że także oni przeżywają poważny kryzys, który najbardziej odbija się na dziewczynce. Vittoria, która nie może dogadać się z rodzicami, znajduje oparcie w Carlu, nawiązując z nim bliską więź. To dopiero początek nadchodzących problemów…

Joe i Angela są małżeństwem z kilkunastoletnim stażem. Z pozoru ich związek wydaje się wręcz wzorcowy: zgodne, spokojne życie w porządnej dzielnicy, udane dziecko, niezły status materialny. Jednak pod powierzchnią kryją się wzajemne pretensje, drobne konflikty, a przede wszystkim nuda i rutyna. Gdy pewnego wieczoru Joe i Angela zapraszają na kolację parę tajemniczych sąsiadów, swobodna i przyjacielska rozmowa zaczyna zmieniać się w pełną dwuznaczności grę. To, co dotąd skrywane, wychodzi na jaw, a niewypowiedziane pragnienia ducha i ciała zaczynają nabierać niebezpiecznie realnych kształtów. Czy obie pary pójdą dziś spać we własnych łóżkach?

Pokazywane w zeszłorocznym konkursie festiwalu w Cannes najnowsze dzieło Richarda Linklatera to energetyczna i błyskotliwa podróż do czasów narodzin francuskiej nowej fali. Reżyser, jeden z najważniejszych twórców amerykańskiego kina niezależnego, składa hołd Godardowi i całemu pokoleniu artystów, którzy odmienili oblicze światowego kina. Nowa fala to film o pasji, wolności twórczej i odwadze marzenia inaczej. Z niezwykłą lekkością i humorem pokazuje artystę w momencie, gdy rodzi się dzieło, a kino staje się przestrzenią buntu i młodzieńczej energii. 

Porywająca Greta Gerwig, okrzyknięta Woodym Allenem w spódnicy w roli Frances Ha – niespełnionej tancerki, niepoprawnej optymistki, uroczej neurotyczki. Frances ma 27 lat i każdego dnia budzi się z nowym pomysłem na przyszłość. Po niespodziewanej decyzji swojej przyjaciółki o przeprowadzce, Frances musi znaleźć nie tylko nowe mieszkanie, ale też swoje miejsce w świecie. Pełen wdzięku i sarkastycznego humoru czarno-biały film nominowanego do Oscara Noaha Baumbacha.

Po raz pierwszy na wielkim ekranie: film dokumentalny o Kuźmie Skriabinie, liderze zespołu „Skriabin”.
Biograficzny film dokumentalny „Kuźma”, poświęcony legendarnemu Kuźmie Skriabinowi, ukaże się w polskich kinach 14 sierpnia. Produkcja twórców filmu „Jaremczuk: Niezrównany świat piękna” została w całości oparta na unikalnych materiałach archiwalnych, z których większość nigdy wcześniej nie była ujawniona.

Historia Andrija Kuźmenki – lidera zespołu „Skriabin”, którego kochały miliony, lecz naprawdę znało go zaledwie niewielu. Dzięki ekskluzywnym, wcześniej niepublikowanym materiałom archiwalnym film ukazuje jego wewnętrzną przemianę, poczucie humoru i autoironię oraz życie przeżywane na pełnych obrotach, które do dziś inspiruje kolejne pokolenia.
Film w reżyserii Artema Hryhoriana prowadzi widza śladami Kuźmy – od chłopca z Nowojaworowska do ikony ukraińskiej popkultury. To opowieść o wolności, bólu i miłości do ludzi, które wybrzmiewały w każdym jego słowie. Film przedstawia Kuźmę jako postać kulturowej pamięci, która mimo upływu ponad dekady od jego śmierci pozostaje żywa i nadal wywiera ogromny wpływ.

„To zdecydowanie nie jest klasyczny film dokumentalny, w którym wszyscy opowiadają o bohaterze. Oczywiście nie da się tego całkowicie uniknąć, ale zależało nam na tym, aby widz spędził ten czas z samym Kuźmą – zobaczył go takim, jakim naprawdę był. Znaliśmy go jako bohatera narodowego, ale nie znaliśmy historii jego drogi. Kuźma nie może już przemówić do nas bezpośrednio. Jednak poprzez archiwa – może. Widz nie tyle słyszy o tym, co wydarzyło się w przeszłości, ile przeżywa tę podróż przez jego życie tu i teraz, na ekranie” – mówi Maksym Serdiuk, producent filmu „Kuźma”.
...................
Вперше на великому екрані: документальний фільм про Кузьму Скрябіна — у кінотеатрах Польщі з 14 серпня

Кузьма Скрябін повертається на екрани: відома дата виходу біографічного фільму

Біографічна драма «Кузьма: Страшно веселий» — про культового Кузьму Скрябіна — виходить у прокат Польщі 14 серпня. Стрічка від творців «Яремчук: Незрівнянний світ краси» повністю побудована на унікальних архівах, більшість із яких раніше не була опублікована.

Опис фільму: Історія Андрія Кузьменка, лідера гурту «Скрябін», якого любили мільйони, а по-справжньому знали — одиниці. Через ексклюзивні, небачені раніше, архіви фільм показує його внутрішні зміни, самоіронію та життя на повній швидкості, яке й досі не відпускає.

Стрічка режисера Артема Григоряна проведе глядача шляхом Кузьми — від хлопця з Новояворівська до ікони української попкультури. Це фільм про свободу, біль і любов до людей, що звучали в кожному його слові. Фільм досліджує Кузьму як фігуру культурної памʼяті, яка і через десятиліття після відсутності залишається живою та впливовою.

«Це точно не класичний документальний фільм, де всі говорять про героя. Звісно, цього не уникнути, але ми хотіли, щоб глядач провів цей час із самим Кузьмою — побачив його таким, яким він був насправді. Ми знали його як народного героя, але історії його становлення — ні. Кузьма не може говорити з нами безпосередньо. Але через архіви — може. Глядач не стільки чує, що сталося в минулому, скільки проживає подорож його життям просто зараз на екрані», — ділиться Максим Сердюк, продюсер фільму «Кузьма: Страшно веселий».

Польська прем'єра документального фільму "Кузьма. Страшно веселий" відбудеться 14 серпня, прем'єра в Україні – 13 серпня.

Joe i Angela są małżeństwem z kilkunastoletnim stażem. Z pozoru ich związek wydaje się wręcz wzorcowy: zgodne, spokojne życie w porządnej dzielnicy, udane dziecko, niezły status materialny. Jednak pod powierzchnią kryją się wzajemne pretensje, drobne konflikty, a przede wszystkim nuda i rutyna. Gdy pewnego wieczoru Joe i Angela zapraszają na kolację parę tajemniczych sąsiadów, swobodna i przyjacielska rozmowa zaczyna zmieniać się w pełną dwuznaczności grę. To, co dotąd skrywane, wychodzi na jaw, a niewypowiedziane pragnienia ducha i ciała zaczynają nabierać niebezpiecznie realnych kształtów. Czy obie pary pójdą dziś spać we własnych łóżkach?

Elektryzujący, nonszalancki i pełen nieposkromionej energii legendarny debiut Jean-Luca Godarda. Film, od którego na dobre zaczęło się współczesne kino. Zrywając z konwencjami i proponując własną, dynamiczną estetykę, Do utraty tchu utorowało drogę wszystkim późniejszym „nowym falom” oraz połączyło miłość do amerykańskiej kultury z paryską kinofilią i duchem młodości. Historia gangstera (Jean-Paul Belmondo) oraz jego amerykańskiej dziewczyny (Jean Seberg) to ekscytująca zabawa gatunkami oraz buńczuczna deklaracja twórcy, który zdaje się mówić: „Nazywam się Godard i na waszych oczach zmieniam to, co wszyscy kochamy najbardziej: KINO”.

U Pucia jak zwykle dużo się dzieje. Spędza wakacje u dziadków na wsi i sadzi swoje pierwsze drzewo, a podczas spaceru w parku rusza z Misią na misję ratunkową, by odnaleźć psa sąsiada. Kiedy ich własny, ukochany Funio gorzej się czuje, rodzeństwo robi, co w ich mocy, by poprawić mu humor. Wygląda jednak na to, że czas odwiedzić weterynarza! Emocji nie zabraknie również w przedszkolu: Pucio pomoże nowej koleżance Malinie odnaleźć się w grupie i razem z kolegami odkryje, że nie trzeba tańczyć idealnie – liczy się wyobraźnia i radość z bycia razem.

PUCIO U WETERYNARZA | PUCIO I MALINA W PRZEDSZKOLU | PUCIO I POJAZDY | PUCIO I KOŁYSANKA DLA SAMOLOTU | PUCIO TAŃCZY | PUCIO SADZI DRZEWO |PUCIO I PÓŹNY SPACER

Kategoria wiekowa: 4+

Historia przyjaźni kobiet zamieszkujących wymierającą polską wieś w rumuńskich Karpatach. Hanka i Bronka pochowały już mężów, dzieci wyjechały za granicę w poszukiwaniu innych, lepszych perspektyw. Samodzielne i niezależne bohaterki imponują pogodą ducha, choć ich rzeczywistość nieubłaganie odchodzi w przeszłość. Pozostają wspomnienia o czasach, które już nie wrócą – i wspólne stawianie czoła wyzwaniom codzienności. Nostalgiczny obraz zachwyca bezpretensjonalnym humorem i zdjęciami, oddającymi urok karpackiego pogórza. Reżyserka tworzy wzruszający film o pamięci, przyjaźni i przemijaniu. Portret bohaterek, które są dla siebie wszystkim, skłania do przewartościowania priorytetów i spojrzenia na rzeczywistość z mniej uczęszczanej strony

U Pucia jak zwykle dużo się dzieje. Spędza wakacje u dziadków na wsi i sadzi swoje pierwsze drzewo, a podczas spaceru w parku rusza z Misią na misję ratunkową, by odnaleźć psa sąsiada. Kiedy ich własny, ukochany Funio gorzej się czuje, rodzeństwo robi, co w ich mocy, by poprawić mu humor. Wygląda jednak na to, że czas odwiedzić weterynarza! Emocji nie zabraknie również w przedszkolu: Pucio pomoże nowej koleżance Malinie odnaleźć się w grupie i razem z kolegami odkryje, że nie trzeba tańczyć idealnie – liczy się wyobraźnia i radość z bycia razem.

PUCIO U WETERYNARZA | PUCIO I MALINA W PRZEDSZKOLU | PUCIO I POJAZDY | PUCIO I KOŁYSANKA DLA SAMOLOTU | PUCIO TAŃCZY | PUCIO SADZI DRZEWO |PUCIO I PÓŹNY SPACER

Kategoria wiekowa: 4+

Nadopiekuńcza mama? Jest. Milczący tata? Też. Kryzys twórczy i stałe uczucie niespełnienia? Są! Arek Pasożyt naprawdę ma pod górkę. By uwolnić się z sytuacji bez wyjścia, postanawia po raz pierwszy w życiu wyjechać w Tatry. Tam trafia na ślad największego obrazu w historii Polski – monumentalnej (115x16m!) Panoramy Tatr, zaginionej ponad 130 lat temu. Postanawia ją odnaleźć.

Arek pokonuje rowerem urokliwe wsie Podhala i wspina się na tatrzańskie granie. W czasie poszukiwań walczy z sierpniowym słońcem, kruchą ludzką pamięcią i wadliwą kuchenką turystyczną. Odkrywając kolejne fragmenty układanki, dowiaduje się coraz więcej o historii sprzed lat, ale i o sobie samym.

Czy z mamą nadzorującą każdy jego krok, niezrozumieniem ze strony świata sztuki i własnymi wątpliwościami Arek ma szansę dokonać czegoś równie wielkiego jak poszukiwany przez niego obraz?

„Arek.Mama.Panorama” to czuły, skrzący się humorem portret człowieka w walce o marzenia, w którym każdy odnajdzie cząstkę siebie. W pewnym momencie życia wszyscy jesteśmy Arkami.

Joe i Angela są małżeństwem z kilkunastoletnim stażem. Z pozoru ich związek wydaje się wręcz wzorcowy: zgodne, spokojne życie w porządnej dzielnicy, udane dziecko, niezły status materialny. Jednak pod powierzchnią kryją się wzajemne pretensje, drobne konflikty, a przede wszystkim nuda i rutyna. Gdy pewnego wieczoru Joe i Angela zapraszają na kolację parę tajemniczych sąsiadów, swobodna i przyjacielska rozmowa zaczyna zmieniać się w pełną dwuznaczności grę. To, co dotąd skrywane, wychodzi na jaw, a niewypowiedziane pragnienia ducha i ciała zaczynają nabierać niebezpiecznie realnych kształtów. Czy obie pary pójdą dziś spać we własnych łóżkach?

„Drugie życie” – zdobywca nagrody publiczności na festiwalu filmowym w Wenecji – to emanujący optymizmem i pogodą ducha portret dojrzałej kobiety, w którą wciela się Carmen Maura („Kobiety na skraju załamania nerwowego”, „Volver”).

María Ángeles od czterdziestu lat mieszka w słonecznym apartamencie w sercu marokańskiego Tangeru. To miejsce, które pamięta jej miłość, codzienne rytuały i całe życie zapisane w ścianach, meblach i drobnych gestach. Gdy zostaje zmuszona do opuszczenia swojego domu, nie potrafi się z tym pogodzić – bo dom to nie tylko adres, lecz część tożsamości. To, co początkowo wydaje się bolesną koniecznością, nieoczekiwanie stanie się jednak nowym początkiem. W życiu Marii Ángeles pojawi się miejsce zarówno na nowe grono przyjaciół, jak i na niespodziewaną miłość.

Nowy film Maryam Touzani („Turkusowa suknia”) to poruszająca i uskrzydlająca opowieść o przywiązaniu do miejsca, o dojrzałym życiu bez rezygnacji z siebie i o kobiecej niezależności, która nie zna wieku. Na ekranie zachwyca Carmen Maura, ikona filmów Almodóvara, tworząc jedną z najbardziej magnetycznych i energetycznych ról ostatnich lat – pełną humoru, uporu i czułości. „Drugie życie” to kino delikatne, słoneczne i bliskie widzowi. Opowieść o tym, że czasem, by ocalić siebie, trzeba zawalczyć o swój dom. I że nigdy nie jest za późno, by zacząć od nowa. 

Wenecja, początek XVIII wieku — miasto kontrastów. Z jednej strony bogactwo, sztuka i swoboda obyczajowa, z drugiej surowe instytucje religijne i wyraźne podziały społeczne. Przebywająca w sierocińcu Ospedale della Pietà nastoletnia utalentowana skrzypaczka Cecilia (Tecla Insolia) trafia pod skrzydła nowego nauczyciela – Antonio Vivaldiego (Michele Riondino). Otoczona jego opieką zaczyna wierzyć, że uda jej się uniknąć zaaranżowanego małżeństwa i zawalczyć o własną drogę.

Dwunastoletnia Sun wyrusza na Saharę, by rozwikłać sekret starej legendy opowiadanej przez dziadka. Na miejscu poznaje prawdziwe losy chłopca, który w wieku dwóch lat zaginął podczas potężnej burzy piaskowej. Pozostawiony na pastwę pustyni, zostaje cudownie ocalony przez stadko strusi. Spędza z nimi następne dziesięć lat, ucząc się przetrwania i dorastając z dala od ludzi. Jego największym przyjacielem i towarzyszem zabaw jest fenek – wielkouchy lisek pustyni. Chłopiec uczy się komunikować ze zwierzętami, a dzika natura staje się jego domem. To opowieść o niezwykłej więzi, która potrafi narodzić się nawet w najbardziej nieoczekiwanych miejscach.

U Pucia jak zwykle dużo się dzieje. Spędza wakacje u dziadków na wsi i sadzi swoje pierwsze drzewo, a podczas spaceru w parku rusza z Misią na misję ratunkową, by odnaleźć psa sąsiada. Kiedy ich własny, ukochany Funio gorzej się czuje, rodzeństwo robi, co w ich mocy, by poprawić mu humor. Wygląda jednak na to, że czas odwiedzić weterynarza! Emocji nie zabraknie również w przedszkolu: Pucio pomoże nowej koleżance Malinie odnaleźć się w grupie i razem z kolegami odkryje, że nie trzeba tańczyć idealnie – liczy się wyobraźnia i radość z bycia razem.

PUCIO U WETERYNARZA | PUCIO I MALINA W PRZEDSZKOLU | PUCIO I POJAZDY | PUCIO I KOŁYSANKA DLA SAMOLOTU | PUCIO TAŃCZY | PUCIO SADZI DRZEWO |PUCIO I PÓŹNY SPACER

Kategoria wiekowa: 4+

Z pozoru stateczne i szczęśliwe małżeństwo – Julia (Julia Jentsch) i Tobias (Felix Kramer), właśnie doświadcza tego na własnej skórze… Ich nastoletnia córka Marielle (Laeni Geiseler), po tym, jak została uderzona w głowę podczas szkolnej przepychanki, ku swojemu zaskoczeniu posiadła niezwykły i niekomfortowy dar – zaczyna słyszeć wszystkie wypowiedzi swoich rodziców, nawet te, przy których nie jest obecna. Zarówno Tobias, jak i Julia mają coś za uszami, ukrywając swoje prawdziwe uczucia za fasadą stabilnego życia w wyższej klasie średniej. Nadszedł jednak czas, żeby w końcu skonfrontować się z prawdą.

Nikt nie jest bez winy.
Józef K. (w tej roli znany z “Psychozy” Anthony Perkins) to przeciętny, niewyróżniający się niczym urzędnik. Jego uporządkowane życie zaczyna się rozpadać, gdy pewnego ranka zastaje w swoim pokoju tajemniczych nieznajomych. Mężczyźni oświadczają, że został aresztowany. Tak rozpoczyna się duszny, surrealistyczny proces, w którym bohater nie poznaje nawet natury stawianych mu zarzutów…
W momencie premiery zrealizowany przez Orsona Wellesa „Proces” podzielił publiczność i krytyków. Jedni zarzucali reżyserowi zbyt śmiałe odejście od literackiego pierwowzoru, inni właśnie w tym upatrywali największy atut tej hipnotyzującej wizji. Sam Welles podkreślał w wywiadach: „To nie tyle adaptacja, ile film inspirowany książką, w której moim współpracownikiem i partnerem jest Franz Kafka”.
Obok Perkinsa na ekranie błyszczą ikony światowego kina: Jeanne Moreau, Romy Schneider oraz sam Orson Welles w roli demonicznego i wszechwładnego adwokata.

Film nigdy nie był szeroko rozpowszechniany w polskich i dopiero teraz, po 64 latach od premiery światowej, odbędzie się jego polska premiera.

Carlo i Elisa mieszkają w Rzymie, tworząc z pozoru udany związek. On jest profesorem filozofii na uniwersytecie i pisarzem walczącym z kryzysem twórczym. Ona z kolei to utalentowana, błyskotliwa dziennikarka, której felietony ukazują się w międzynarodowych magazynach lifestylowych. Do ich trwającego od dwóch dekad związku wkrada się coraz więcej rutyny oraz dystansu.

Aby odzyskać dawną energię, decydują się na wyjazd do Maroka w towarzystwie wieloletnich przyjaciół: Anny i Paola oraz ich trzynastoletniej córki Vittorii - inteligentnej, dociekliwej i ekscentrycznej nastolatki. Okazuje się, że także oni przeżywają poważny kryzys, który najbardziej odbija się na dziewczynce. Vittoria, która nie może dogadać się z rodzicami, znajduje oparcie w Carlu, nawiązując z nim bliską więź. To dopiero początek nadchodzących problemów…

Joe i Angela są małżeństwem z kilkunastoletnim stażem. Z pozoru ich związek wydaje się wręcz wzorcowy: zgodne, spokojne życie w porządnej dzielnicy, udane dziecko, niezły status materialny. Jednak pod powierzchnią kryją się wzajemne pretensje, drobne konflikty, a przede wszystkim nuda i rutyna. Gdy pewnego wieczoru Joe i Angela zapraszają na kolację parę tajemniczych sąsiadów, swobodna i przyjacielska rozmowa zaczyna zmieniać się w pełną dwuznaczności grę. To, co dotąd skrywane, wychodzi na jaw, a niewypowiedziane pragnienia ducha i ciała zaczynają nabierać niebezpiecznie realnych kształtów. Czy obie pary pójdą dziś spać we własnych łóżkach?

Pokazywane w zeszłorocznym konkursie festiwalu w Cannes najnowsze dzieło Richarda Linklatera to energetyczna i błyskotliwa podróż do czasów narodzin francuskiej nowej fali. Reżyser, jeden z najważniejszych twórców amerykańskiego kina niezależnego, składa hołd Godardowi i całemu pokoleniu artystów, którzy odmienili oblicze światowego kina. Nowa fala to film o pasji, wolności twórczej i odwadze marzenia inaczej. Z niezwykłą lekkością i humorem pokazuje artystę w momencie, gdy rodzi się dzieło, a kino staje się przestrzenią buntu i młodzieńczej energii. 

Porywająca Greta Gerwig, okrzyknięta Woodym Allenem w spódnicy w roli Frances Ha – niespełnionej tancerki, niepoprawnej optymistki, uroczej neurotyczki. Frances ma 27 lat i każdego dnia budzi się z nowym pomysłem na przyszłość. Po niespodziewanej decyzji swojej przyjaciółki o przeprowadzce, Frances musi znaleźć nie tylko nowe mieszkanie, ale też swoje miejsce w świecie. Pełen wdzięku i sarkastycznego humoru czarno-biały film nominowanego do Oscara Noaha Baumbacha.

Po raz pierwszy na wielkim ekranie: film dokumentalny o Kuźmie Skriabinie, liderze zespołu „Skriabin”.
Biograficzny film dokumentalny „Kuźma”, poświęcony legendarnemu Kuźmie Skriabinowi, ukaże się w polskich kinach 14 sierpnia. Produkcja twórców filmu „Jaremczuk: Niezrównany świat piękna” została w całości oparta na unikalnych materiałach archiwalnych, z których większość nigdy wcześniej nie była ujawniona.

Historia Andrija Kuźmenki – lidera zespołu „Skriabin”, którego kochały miliony, lecz naprawdę znało go zaledwie niewielu. Dzięki ekskluzywnym, wcześniej niepublikowanym materiałom archiwalnym film ukazuje jego wewnętrzną przemianę, poczucie humoru i autoironię oraz życie przeżywane na pełnych obrotach, które do dziś inspiruje kolejne pokolenia.
Film w reżyserii Artema Hryhoriana prowadzi widza śladami Kuźmy – od chłopca z Nowojaworowska do ikony ukraińskiej popkultury. To opowieść o wolności, bólu i miłości do ludzi, które wybrzmiewały w każdym jego słowie. Film przedstawia Kuźmę jako postać kulturowej pamięci, która mimo upływu ponad dekady od jego śmierci pozostaje żywa i nadal wywiera ogromny wpływ.

„To zdecydowanie nie jest klasyczny film dokumentalny, w którym wszyscy opowiadają o bohaterze. Oczywiście nie da się tego całkowicie uniknąć, ale zależało nam na tym, aby widz spędził ten czas z samym Kuźmą – zobaczył go takim, jakim naprawdę był. Znaliśmy go jako bohatera narodowego, ale nie znaliśmy historii jego drogi. Kuźma nie może już przemówić do nas bezpośrednio. Jednak poprzez archiwa – może. Widz nie tyle słyszy o tym, co wydarzyło się w przeszłości, ile przeżywa tę podróż przez jego życie tu i teraz, na ekranie” – mówi Maksym Serdiuk, producent filmu „Kuźma”.
...................
Вперше на великому екрані: документальний фільм про Кузьму Скрябіна — у кінотеатрах Польщі з 14 серпня

Кузьма Скрябін повертається на екрани: відома дата виходу біографічного фільму

Біографічна драма «Кузьма: Страшно веселий» — про культового Кузьму Скрябіна — виходить у прокат Польщі 14 серпня. Стрічка від творців «Яремчук: Незрівнянний світ краси» повністю побудована на унікальних архівах, більшість із яких раніше не була опублікована.

Опис фільму: Історія Андрія Кузьменка, лідера гурту «Скрябін», якого любили мільйони, а по-справжньому знали — одиниці. Через ексклюзивні, небачені раніше, архіви фільм показує його внутрішні зміни, самоіронію та життя на повній швидкості, яке й досі не відпускає.

Стрічка режисера Артема Григоряна проведе глядача шляхом Кузьми — від хлопця з Новояворівська до ікони української попкультури. Це фільм про свободу, біль і любов до людей, що звучали в кожному його слові. Фільм досліджує Кузьму як фігуру культурної памʼяті, яка і через десятиліття після відсутності залишається живою та впливовою.

«Це точно не класичний документальний фільм, де всі говорять про героя. Звісно, цього не уникнути, але ми хотіли, щоб глядач провів цей час із самим Кузьмою — побачив його таким, яким він був насправді. Ми знали його як народного героя, але історії його становлення — ні. Кузьма не може говорити з нами безпосередньо. Але через архіви — може. Глядач не стільки чує, що сталося в минулому, скільки проживає подорож його життям просто зараз на екрані», — ділиться Максим Сердюк, продюсер фільму «Кузьма: Страшно веселий».

Польська прем'єра документального фільму "Кузьма. Страшно веселий" відбудеться 14 серпня, прем'єра в Україні – 13 серпня.

Joe i Angela są małżeństwem z kilkunastoletnim stażem. Z pozoru ich związek wydaje się wręcz wzorcowy: zgodne, spokojne życie w porządnej dzielnicy, udane dziecko, niezły status materialny. Jednak pod powierzchnią kryją się wzajemne pretensje, drobne konflikty, a przede wszystkim nuda i rutyna. Gdy pewnego wieczoru Joe i Angela zapraszają na kolację parę tajemniczych sąsiadów, swobodna i przyjacielska rozmowa zaczyna zmieniać się w pełną dwuznaczności grę. To, co dotąd skrywane, wychodzi na jaw, a niewypowiedziane pragnienia ducha i ciała zaczynają nabierać niebezpiecznie realnych kształtów. Czy obie pary pójdą dziś spać we własnych łóżkach?

Elektryzujący, nonszalancki i pełen nieposkromionej energii legendarny debiut Jean-Luca Godarda. Film, od którego na dobre zaczęło się współczesne kino. Zrywając z konwencjami i proponując własną, dynamiczną estetykę, Do utraty tchu utorowało drogę wszystkim późniejszym „nowym falom” oraz połączyło miłość do amerykańskiej kultury z paryską kinofilią i duchem młodości. Historia gangstera (Jean-Paul Belmondo) oraz jego amerykańskiej dziewczyny (Jean Seberg) to ekscytująca zabawa gatunkami oraz buńczuczna deklaracja twórcy, który zdaje się mówić: „Nazywam się Godard i na waszych oczach zmieniam to, co wszyscy kochamy najbardziej: KINO”.

U Pucia jak zwykle dużo się dzieje. Spędza wakacje u dziadków na wsi i sadzi swoje pierwsze drzewo, a podczas spaceru w parku rusza z Misią na misję ratunkową, by odnaleźć psa sąsiada. Kiedy ich własny, ukochany Funio gorzej się czuje, rodzeństwo robi, co w ich mocy, by poprawić mu humor. Wygląda jednak na to, że czas odwiedzić weterynarza! Emocji nie zabraknie również w przedszkolu: Pucio pomoże nowej koleżance Malinie odnaleźć się w grupie i razem z kolegami odkryje, że nie trzeba tańczyć idealnie – liczy się wyobraźnia i radość z bycia razem.

PUCIO U WETERYNARZA | PUCIO I MALINA W PRZEDSZKOLU | PUCIO I POJAZDY | PUCIO I KOŁYSANKA DLA SAMOLOTU | PUCIO TAŃCZY | PUCIO SADZI DRZEWO |PUCIO I PÓŹNY SPACER

Kategoria wiekowa: 4+

Historia przyjaźni kobiet zamieszkujących wymierającą polską wieś w rumuńskich Karpatach. Hanka i Bronka pochowały już mężów, dzieci wyjechały za granicę w poszukiwaniu innych, lepszych perspektyw. Samodzielne i niezależne bohaterki imponują pogodą ducha, choć ich rzeczywistość nieubłaganie odchodzi w przeszłość. Pozostają wspomnienia o czasach, które już nie wrócą – i wspólne stawianie czoła wyzwaniom codzienności. Nostalgiczny obraz zachwyca bezpretensjonalnym humorem i zdjęciami, oddającymi urok karpackiego pogórza. Reżyserka tworzy wzruszający film o pamięci, przyjaźni i przemijaniu. Portret bohaterek, które są dla siebie wszystkim, skłania do przewartościowania priorytetów i spojrzenia na rzeczywistość z mniej uczęszczanej strony

Wenecja, początek XVIII wieku — miasto kontrastów. Z jednej strony bogactwo, sztuka i swoboda obyczajowa, z drugiej surowe instytucje religijne i wyraźne podziały społeczne. Przebywająca w sierocińcu Ospedale della Pietà nastoletnia utalentowana skrzypaczka Cecilia (Tecla Insolia) trafia pod skrzydła nowego nauczyciela – Antonio Vivaldiego (Michele Riondino). Otoczona jego opieką zaczyna wierzyć, że uda jej się uniknąć zaaranżowanego małżeństwa i zawalczyć o własną drogę.

Nadopiekuńcza mama? Jest. Milczący tata? Też. Kryzys twórczy i stałe uczucie niespełnienia? Są! Arek Pasożyt naprawdę ma pod górkę. By uwolnić się z sytuacji bez wyjścia, postanawia po raz pierwszy w życiu wyjechać w Tatry. Tam trafia na ślad największego obrazu w historii Polski – monumentalnej (115x16m!) Panoramy Tatr, zaginionej ponad 130 lat temu. Postanawia ją odnaleźć.

Arek pokonuje rowerem urokliwe wsie Podhala i wspina się na tatrzańskie granie. W czasie poszukiwań walczy z sierpniowym słońcem, kruchą ludzką pamięcią i wadliwą kuchenką turystyczną. Odkrywając kolejne fragmenty układanki, dowiaduje się coraz więcej o historii sprzed lat, ale i o sobie samym.

Czy z mamą nadzorującą każdy jego krok, niezrozumieniem ze strony świata sztuki i własnymi wątpliwościami Arek ma szansę dokonać czegoś równie wielkiego jak poszukiwany przez niego obraz?

„Arek.Mama.Panorama” to czuły, skrzący się humorem portret człowieka w walce o marzenia, w którym każdy odnajdzie cząstkę siebie. W pewnym momencie życia wszyscy jesteśmy Arkami.

„Drugie życie” – zdobywca nagrody publiczności na festiwalu filmowym w Wenecji – to emanujący optymizmem i pogodą ducha portret dojrzałej kobiety, w którą wciela się Carmen Maura („Kobiety na skraju załamania nerwowego”, „Volver”).

María Ángeles od czterdziestu lat mieszka w słonecznym apartamencie w sercu marokańskiego Tangeru. To miejsce, które pamięta jej miłość, codzienne rytuały i całe życie zapisane w ścianach, meblach i drobnych gestach. Gdy zostaje zmuszona do opuszczenia swojego domu, nie potrafi się z tym pogodzić – bo dom to nie tylko adres, lecz część tożsamości. To, co początkowo wydaje się bolesną koniecznością, nieoczekiwanie stanie się jednak nowym początkiem. W życiu Marii Ángeles pojawi się miejsce zarówno na nowe grono przyjaciół, jak i na niespodziewaną miłość.

Nowy film Maryam Touzani („Turkusowa suknia”) to poruszająca i uskrzydlająca opowieść o przywiązaniu do miejsca, o dojrzałym życiu bez rezygnacji z siebie i o kobiecej niezależności, która nie zna wieku. Na ekranie zachwyca Carmen Maura, ikona filmów Almodóvara, tworząc jedną z najbardziej magnetycznych i energetycznych ról ostatnich lat – pełną humoru, uporu i czułości. „Drugie życie” to kino delikatne, słoneczne i bliskie widzowi. Opowieść o tym, że czasem, by ocalić siebie, trzeba zawalczyć o swój dom. I że nigdy nie jest za późno, by zacząć od nowa. 

Po raz pierwszy na wielkim ekranie: film dokumentalny o Kuźmie Skriabinie, liderze zespołu „Skriabin”.
Biograficzny film dokumentalny „Kuźma”, poświęcony legendarnemu Kuźmie Skriabinowi, ukaże się w polskich kinach 14 sierpnia. Produkcja twórców filmu „Jaremczuk: Niezrównany świat piękna” została w całości oparta na unikalnych materiałach archiwalnych, z których większość nigdy wcześniej nie była ujawniona.

Historia Andrija Kuźmenki – lidera zespołu „Skriabin”, którego kochały miliony, lecz naprawdę znało go zaledwie niewielu. Dzięki ekskluzywnym, wcześniej niepublikowanym materiałom archiwalnym film ukazuje jego wewnętrzną przemianę, poczucie humoru i autoironię oraz życie przeżywane na pełnych obrotach, które do dziś inspiruje kolejne pokolenia.
Film w reżyserii Artema Hryhoriana prowadzi widza śladami Kuźmy – od chłopca z Nowojaworowska do ikony ukraińskiej popkultury. To opowieść o wolności, bólu i miłości do ludzi, które wybrzmiewały w każdym jego słowie. Film przedstawia Kuźmę jako postać kulturowej pamięci, która mimo upływu ponad dekady od jego śmierci pozostaje żywa i nadal wywiera ogromny wpływ.

„To zdecydowanie nie jest klasyczny film dokumentalny, w którym wszyscy opowiadają o bohaterze. Oczywiście nie da się tego całkowicie uniknąć, ale zależało nam na tym, aby widz spędził ten czas z samym Kuźmą – zobaczył go takim, jakim naprawdę był. Znaliśmy go jako bohatera narodowego, ale nie znaliśmy historii jego drogi. Kuźma nie może już przemówić do nas bezpośrednio. Jednak poprzez archiwa – może. Widz nie tyle słyszy o tym, co wydarzyło się w przeszłości, ile przeżywa tę podróż przez jego życie tu i teraz, na ekranie” – mówi Maksym Serdiuk, producent filmu „Kuźma”.
...................
Вперше на великому екрані: документальний фільм про Кузьму Скрябіна — у кінотеатрах Польщі з 14 серпня

Кузьма Скрябін повертається на екрани: відома дата виходу біографічного фільму

Біографічна драма «Кузьма: Страшно веселий» — про культового Кузьму Скрябіна — виходить у прокат Польщі 14 серпня. Стрічка від творців «Яремчук: Незрівнянний світ краси» повністю побудована на унікальних архівах, більшість із яких раніше не була опублікована.

Опис фільму: Історія Андрія Кузьменка, лідера гурту «Скрябін», якого любили мільйони, а по-справжньому знали — одиниці. Через ексклюзивні, небачені раніше, архіви фільм показує його внутрішні зміни, самоіронію та життя на повній швидкості, яке й досі не відпускає.

Стрічка режисера Артема Григоряна проведе глядача шляхом Кузьми — від хлопця з Новояворівська до ікони української попкультури. Це фільм про свободу, біль і любов до людей, що звучали в кожному його слові. Фільм досліджує Кузьму як фігуру культурної памʼяті, яка і через десятиліття після відсутності залишається живою та впливовою.

«Це точно не класичний документальний фільм, де всі говорять про героя. Звісно, цього не уникнути, але ми хотіли, щоб глядач провів цей час із самим Кузьмою — побачив його таким, яким він був насправді. Ми знали його як народного героя, але історії його становлення — ні. Кузьма не може говорити з нами безпосередньо. Але через архіви — може. Глядач не стільки чує, що сталося в минулому, скільки проживає подорож його життям просто зараз на екрані», — ділиться Максим Сердюк, продюсер фільму «Кузьма: Страшно веселий».

Польська прем'єра документального фільму "Кузьма. Страшно веселий" відбудеться 14 серпня, прем'єра в Україні – 13 серпня.

Dwunastoletnia Sun wyrusza na Saharę, by rozwikłać sekret starej legendy opowiadanej przez dziadka. Na miejscu poznaje prawdziwe losy chłopca, który w wieku dwóch lat zaginął podczas potężnej burzy piaskowej. Pozostawiony na pastwę pustyni, zostaje cudownie ocalony przez stadko strusi. Spędza z nimi następne dziesięć lat, ucząc się przetrwania i dorastając z dala od ludzi. Jego największym przyjacielem i towarzyszem zabaw jest fenek – wielkouchy lisek pustyni. Chłopiec uczy się komunikować ze zwierzętami, a dzika natura staje się jego domem. To opowieść o niezwykłej więzi, która potrafi narodzić się nawet w najbardziej nieoczekiwanych miejscach.

U Pucia jak zwykle dużo się dzieje. Spędza wakacje u dziadków na wsi i sadzi swoje pierwsze drzewo, a podczas spaceru w parku rusza z Misią na misję ratunkową, by odnaleźć psa sąsiada. Kiedy ich własny, ukochany Funio gorzej się czuje, rodzeństwo robi, co w ich mocy, by poprawić mu humor. Wygląda jednak na to, że czas odwiedzić weterynarza! Emocji nie zabraknie również w przedszkolu: Pucio pomoże nowej koleżance Malinie odnaleźć się w grupie i razem z kolegami odkryje, że nie trzeba tańczyć idealnie – liczy się wyobraźnia i radość z bycia razem.

PUCIO U WETERYNARZA | PUCIO I MALINA W PRZEDSZKOLU | PUCIO I POJAZDY | PUCIO I KOŁYSANKA DLA SAMOLOTU | PUCIO TAŃCZY | PUCIO SADZI DRZEWO |PUCIO I PÓŹNY SPACER

Kategoria wiekowa: 4+

Z pozoru stateczne i szczęśliwe małżeństwo – Julia (Julia Jentsch) i Tobias (Felix Kramer), właśnie doświadcza tego na własnej skórze… Ich nastoletnia córka Marielle (Laeni Geiseler), po tym, jak została uderzona w głowę podczas szkolnej przepychanki, ku swojemu zaskoczeniu posiadła niezwykły i niekomfortowy dar – zaczyna słyszeć wszystkie wypowiedzi swoich rodziców, nawet te, przy których nie jest obecna. Zarówno Tobias, jak i Julia mają coś za uszami, ukrywając swoje prawdziwe uczucia za fasadą stabilnego życia w wyższej klasie średniej. Nadszedł jednak czas, żeby w końcu skonfrontować się z prawdą.

Nikt nie jest bez winy.
Józef K. (w tej roli znany z “Psychozy” Anthony Perkins) to przeciętny, niewyróżniający się niczym urzędnik. Jego uporządkowane życie zaczyna się rozpadać, gdy pewnego ranka zastaje w swoim pokoju tajemniczych nieznajomych. Mężczyźni oświadczają, że został aresztowany. Tak rozpoczyna się duszny, surrealistyczny proces, w którym bohater nie poznaje nawet natury stawianych mu zarzutów…
W momencie premiery zrealizowany przez Orsona Wellesa „Proces” podzielił publiczność i krytyków. Jedni zarzucali reżyserowi zbyt śmiałe odejście od literackiego pierwowzoru, inni właśnie w tym upatrywali największy atut tej hipnotyzującej wizji. Sam Welles podkreślał w wywiadach: „To nie tyle adaptacja, ile film inspirowany książką, w której moim współpracownikiem i partnerem jest Franz Kafka”.
Obok Perkinsa na ekranie błyszczą ikony światowego kina: Jeanne Moreau, Romy Schneider oraz sam Orson Welles w roli demonicznego i wszechwładnego adwokata.

Film nigdy nie był szeroko rozpowszechniany w polskich i dopiero teraz, po 64 latach od premiery światowej, odbędzie się jego polska premiera.

Carlo i Elisa mieszkają w Rzymie, tworząc z pozoru udany związek. On jest profesorem filozofii na uniwersytecie i pisarzem walczącym z kryzysem twórczym. Ona z kolei to utalentowana, błyskotliwa dziennikarka, której felietony ukazują się w międzynarodowych magazynach lifestylowych. Do ich trwającego od dwóch dekad związku wkrada się coraz więcej rutyny oraz dystansu.

Aby odzyskać dawną energię, decydują się na wyjazd do Maroka w towarzystwie wieloletnich przyjaciół: Anny i Paola oraz ich trzynastoletniej córki Vittorii - inteligentnej, dociekliwej i ekscentrycznej nastolatki. Okazuje się, że także oni przeżywają poważny kryzys, który najbardziej odbija się na dziewczynce. Vittoria, która nie może dogadać się z rodzicami, znajduje oparcie w Carlu, nawiązując z nim bliską więź. To dopiero początek nadchodzących problemów…

Joe i Angela są małżeństwem z kilkunastoletnim stażem. Z pozoru ich związek wydaje się wręcz wzorcowy: zgodne, spokojne życie w porządnej dzielnicy, udane dziecko, niezły status materialny. Jednak pod powierzchnią kryją się wzajemne pretensje, drobne konflikty, a przede wszystkim nuda i rutyna. Gdy pewnego wieczoru Joe i Angela zapraszają na kolację parę tajemniczych sąsiadów, swobodna i przyjacielska rozmowa zaczyna zmieniać się w pełną dwuznaczności grę. To, co dotąd skrywane, wychodzi na jaw, a niewypowiedziane pragnienia ducha i ciała zaczynają nabierać niebezpiecznie realnych kształtów. Czy obie pary pójdą dziś spać we własnych łóżkach?

Pokazywane w zeszłorocznym konkursie festiwalu w Cannes najnowsze dzieło Richarda Linklatera to energetyczna i błyskotliwa podróż do czasów narodzin francuskiej nowej fali. Reżyser, jeden z najważniejszych twórców amerykańskiego kina niezależnego, składa hołd Godardowi i całemu pokoleniu artystów, którzy odmienili oblicze światowego kina. Nowa fala to film o pasji, wolności twórczej i odwadze marzenia inaczej. Z niezwykłą lekkością i humorem pokazuje artystę w momencie, gdy rodzi się dzieło, a kino staje się przestrzenią buntu i młodzieńczej energii. 

Porywająca Greta Gerwig, okrzyknięta Woodym Allenem w spódnicy w roli Frances Ha – niespełnionej tancerki, niepoprawnej optymistki, uroczej neurotyczki. Frances ma 27 lat i każdego dnia budzi się z nowym pomysłem na przyszłość. Po niespodziewanej decyzji swojej przyjaciółki o przeprowadzce, Frances musi znaleźć nie tylko nowe mieszkanie, ale też swoje miejsce w świecie. Pełen wdzięku i sarkastycznego humoru czarno-biały film nominowanego do Oscara Noaha Baumbacha.

Wenecja, początek XVIII wieku — miasto kontrastów. Z jednej strony bogactwo, sztuka i swoboda obyczajowa, z drugiej surowe instytucje religijne i wyraźne podziały społeczne. Przebywająca w sierocińcu Ospedale della Pietà nastoletnia utalentowana skrzypaczka Cecilia (Tecla Insolia) trafia pod skrzydła nowego nauczyciela – Antonio Vivaldiego (Michele Riondino). Otoczona jego opieką zaczyna wierzyć, że uda jej się uniknąć zaaranżowanego małżeństwa i zawalczyć o własną drogę.

Pedro Almodóvar powraca w szczytowej formie z jednym ze swoich najbardziej osobistych filmów. W „Gorzkich świętach” - jego pierwszej od 5 lat hiszpańskojęzycznej produkcji - jest wszystko, za co widzowie kochają jego kino: namiętność, intensywne kolory, przewrotny humor i pełnokrwiste postaci, które wymykają się prostym schematom. Na ekranie pojawiają się aktorzy i aktorki znani z wcześniejszych filmów reżysera: Bárbara Lennie, Leonardo Sbaraglia, Victoria Luengo, Aitana Sánchez-Gijón, Milena Smit oraz jedna z najważniejszych muz Almodóvara – Rossy de Palma.

Bohaterką filmu jest czterdziestoletnia Elza (Bárbara Lennie), która po śmierci matki rzuca się w wir pracy, nie pozwalając sobie na żałobę. Dopiero atak paniki zmusza ją do zatrzymania się i wyruszenia w podróż, która stanie się konfrontacją z przeszłością, utraconymi relacjami i niespełnionymi pragnieniami. Z przypadkowych spotkań, emocjonalnych zwrotów i splatających się życiorysów Almodóvar tka opowieść o tym, jak pamięć, fikcja i pragnienie nieustannie przepisują nasze życie.

„Gorzkie święta” to szczególny prezent dla tych, którzy dorastali z kinem hiszpańskiego mistrza – od „Kobiet na skraju załamania nerwowego”, przez „Wszystko o mojej matce” i „Porozmawiaj z nią”, po „Volver”, „Przerwane objęcia” i „Ból i blask”. To także film, który idzie o krok dalej: jeszcze mocniej pokazuje, że każdy z nas nie tylko przeżywa własną historię, ale też bez końca ją sobie opowiada. Almodóvar składa tu poruszające wyznanie wiary w siłę kina, pamięci i narracji.

Elektryzujący, nonszalancki i pełen nieposkromionej energii legendarny debiut Jean-Luca Godarda. Film, od którego na dobre zaczęło się współczesne kino. Zrywając z konwencjami i proponując własną, dynamiczną estetykę, Do utraty tchu utorowało drogę wszystkim późniejszym „nowym falom” oraz połączyło miłość do amerykańskiej kultury z paryską kinofilią i duchem młodości. Historia gangstera (Jean-Paul Belmondo) oraz jego amerykańskiej dziewczyny (Jean Seberg) to ekscytująca zabawa gatunkami oraz buńczuczna deklaracja twórcy, który zdaje się mówić: „Nazywam się Godard i na waszych oczach zmieniam to, co wszyscy kochamy najbardziej: KINO”.

Pedro Almodóvar powraca w szczytowej formie z jednym ze swoich najbardziej osobistych filmów. W „Gorzkich świętach” - jego pierwszej od 5 lat hiszpańskojęzycznej produkcji - jest wszystko, za co widzowie kochają jego kino: namiętność, intensywne kolory, przewrotny humor i pełnokrwiste postaci, które wymykają się prostym schematom. Na ekranie pojawiają się aktorzy i aktorki znani z wcześniejszych filmów reżysera: Bárbara Lennie, Leonardo Sbaraglia, Victoria Luengo, Aitana Sánchez-Gijón, Milena Smit oraz jedna z najważniejszych muz Almodóvara – Rossy de Palma.

Bohaterką filmu jest czterdziestoletnia Elza (Bárbara Lennie), która po śmierci matki rzuca się w wir pracy, nie pozwalając sobie na żałobę. Dopiero atak paniki zmusza ją do zatrzymania się i wyruszenia w podróż, która stanie się konfrontacją z przeszłością, utraconymi relacjami i niespełnionymi pragnieniami. Z przypadkowych spotkań, emocjonalnych zwrotów i splatających się życiorysów Almodóvar tka opowieść o tym, jak pamięć, fikcja i pragnienie nieustannie przepisują nasze życie.

„Gorzkie święta” to szczególny prezent dla tych, którzy dorastali z kinem hiszpańskiego mistrza – od „Kobiet na skraju załamania nerwowego”, przez „Wszystko o mojej matce” i „Porozmawiaj z nią”, po „Volver”, „Przerwane objęcia” i „Ból i blask”. To także film, który idzie o krok dalej: jeszcze mocniej pokazuje, że każdy z nas nie tylko przeżywa własną historię, ale też bez końca ją sobie opowiada. Almodóvar składa tu poruszające wyznanie wiary w siłę kina, pamięci i narracji.

Dwunastoletnia Sun wyrusza na Saharę, by rozwikłać sekret starej legendy opowiadanej przez dziadka. Na miejscu poznaje prawdziwe losy chłopca, który w wieku dwóch lat zaginął podczas potężnej burzy piaskowej. Pozostawiony na pastwę pustyni, zostaje cudownie ocalony przez stadko strusi. Spędza z nimi następne dziesięć lat, ucząc się przetrwania i dorastając z dala od ludzi. Jego największym przyjacielem i towarzyszem zabaw jest fenek – wielkouchy lisek pustyni. Chłopiec uczy się komunikować ze zwierzętami, a dzika natura staje się jego domem. To opowieść o niezwykłej więzi, która potrafi narodzić się nawet w najbardziej nieoczekiwanych miejscach.

Wenecja, początek XVIII wieku — miasto kontrastów. Z jednej strony bogactwo, sztuka i swoboda obyczajowa, z drugiej surowe instytucje religijne i wyraźne podziały społeczne. Przebywająca w sierocińcu Ospedale della Pietà nastoletnia utalentowana skrzypaczka Cecilia (Tecla Insolia) trafia pod skrzydła nowego nauczyciela – Antonio Vivaldiego (Michele Riondino). Otoczona jego opieką zaczyna wierzyć, że uda jej się uniknąć zaaranżowanego małżeństwa i zawalczyć o własną drogę.

Joe i Angela są małżeństwem z kilkunastoletnim stażem. Z pozoru ich związek wydaje się wręcz wzorcowy: zgodne, spokojne życie w porządnej dzielnicy, udane dziecko, niezły status materialny. Jednak pod powierzchnią kryją się wzajemne pretensje, drobne konflikty, a przede wszystkim nuda i rutyna. Gdy pewnego wieczoru Joe i Angela zapraszają na kolację parę tajemniczych sąsiadów, swobodna i przyjacielska rozmowa zaczyna zmieniać się w pełną dwuznaczności grę. To, co dotąd skrywane, wychodzi na jaw, a niewypowiedziane pragnienia ducha i ciała zaczynają nabierać niebezpiecznie realnych kształtów. Czy obie pary pójdą dziś spać we własnych łóżkach?

Porywająca Greta Gerwig, okrzyknięta Woodym Allenem w spódnicy w roli Frances Ha – niespełnionej tancerki, niepoprawnej optymistki, uroczej neurotyczki. Frances ma 27 lat i każdego dnia budzi się z nowym pomysłem na przyszłość. Po niespodziewanej decyzji swojej przyjaciółki o przeprowadzce, Frances musi znaleźć nie tylko nowe mieszkanie, ale też swoje miejsce w świecie. Pełen wdzięku i sarkastycznego humoru czarno-biały film nominowanego do Oscara Noaha Baumbacha.

Siedemnastoletnia Ivy (Bella Ramsey) jest przekonana, że czeka ją najgorsze lato życia. Cztery tygodnie na obozie wakacyjnym, w grupie outsiderów, których wcale nie chciała poznać – to brzmi jak katastrofa. A jednak w miejscu, gdzie nikt nie ma czasu na udawanie, Ivy znajduje paczkę znajomych, z którymi przeżywa NAJLEPSZE.LATO.EVER. Naładowany muzyką „Sunny Dancer” to intensywna, pełna radości i czarnego humoru opowieść o tym, że nieraz trzeba totalnie zburzyć swój plan, aby zacząć chłonąć świat wszystkimi zmysłami.

Carlo i Elisa mieszkają w Rzymie, tworząc z pozoru udany związek. On jest profesorem filozofii na uniwersytecie i pisarzem walczącym z kryzysem twórczym. Ona z kolei to utalentowana, błyskotliwa dziennikarka, której felietony ukazują się w międzynarodowych magazynach lifestylowych. Do ich trwającego od dwóch dekad związku wkrada się coraz więcej rutyny oraz dystansu.

Aby odzyskać dawną energię, decydują się na wyjazd do Maroka w towarzystwie wieloletnich przyjaciół: Anny i Paola oraz ich trzynastoletniej córki Vittorii - inteligentnej, dociekliwej i ekscentrycznej nastolatki. Okazuje się, że także oni przeżywają poważny kryzys, który najbardziej odbija się na dziewczynce. Vittoria, która nie może dogadać się z rodzicami, znajduje oparcie w Carlu, nawiązując z nim bliską więź. To dopiero początek nadchodzących problemów…

Po raz pierwszy na wielkim ekranie: film dokumentalny o Kuźmie Skriabinie, liderze zespołu „Skriabin”.
Biograficzny film dokumentalny „Kuźma”, poświęcony legendarnemu Kuźmie Skriabinowi, ukaże się w polskich kinach 14 sierpnia. Produkcja twórców filmu „Jaremczuk: Niezrównany świat piękna” została w całości oparta na unikalnych materiałach archiwalnych, z których większość nigdy wcześniej nie była ujawniona.

Historia Andrija Kuźmenki – lidera zespołu „Skriabin”, którego kochały miliony, lecz naprawdę znało go zaledwie niewielu. Dzięki ekskluzywnym, wcześniej niepublikowanym materiałom archiwalnym film ukazuje jego wewnętrzną przemianę, poczucie humoru i autoironię oraz życie przeżywane na pełnych obrotach, które do dziś inspiruje kolejne pokolenia.
Film w reżyserii Artema Hryhoriana prowadzi widza śladami Kuźmy – od chłopca z Nowojaworowska do ikony ukraińskiej popkultury. To opowieść o wolności, bólu i miłości do ludzi, które wybrzmiewały w każdym jego słowie. Film przedstawia Kuźmę jako postać kulturowej pamięci, która mimo upływu ponad dekady od jego śmierci pozostaje żywa i nadal wywiera ogromny wpływ.

„To zdecydowanie nie jest klasyczny film dokumentalny, w którym wszyscy opowiadają o bohaterze. Oczywiście nie da się tego całkowicie uniknąć, ale zależało nam na tym, aby widz spędził ten czas z samym Kuźmą – zobaczył go takim, jakim naprawdę był. Znaliśmy go jako bohatera narodowego, ale nie znaliśmy historii jego drogi. Kuźma nie może już przemówić do nas bezpośrednio. Jednak poprzez archiwa – może. Widz nie tyle słyszy o tym, co wydarzyło się w przeszłości, ile przeżywa tę podróż przez jego życie tu i teraz, na ekranie” – mówi Maksym Serdiuk, producent filmu „Kuźma”.
...................
Вперше на великому екрані: документальний фільм про Кузьму Скрябіна — у кінотеатрах Польщі з 14 серпня

Кузьма Скрябін повертається на екрани: відома дата виходу біографічного фільму

Біографічна драма «Кузьма: Страшно веселий» — про культового Кузьму Скрябіна — виходить у прокат Польщі 14 серпня. Стрічка від творців «Яремчук: Незрівнянний світ краси» повністю побудована на унікальних архівах, більшість із яких раніше не була опублікована.

Опис фільму: Історія Андрія Кузьменка, лідера гурту «Скрябін», якого любили мільйони, а по-справжньому знали — одиниці. Через ексклюзивні, небачені раніше, архіви фільм показує його внутрішні зміни, самоіронію та життя на повній швидкості, яке й досі не відпускає.

Стрічка режисера Артема Григоряна проведе глядача шляхом Кузьми — від хлопця з Новояворівська до ікони української попкультури. Це фільм про свободу, біль і любов до людей, що звучали в кожному його слові. Фільм досліджує Кузьму як фігуру культурної памʼяті, яка і через десятиліття після відсутності залишається живою та впливовою.

«Це точно не класичний документальний фільм, де всі говорять про героя. Звісно, цього не уникнути, але ми хотіли, щоб глядач провів цей час із самим Кузьмою — побачив його таким, яким він був насправді. Ми знали його як народного героя, але історії його становлення — ні. Кузьма не може говорити з нами безпосередньо. Але через архіви — може. Глядач не стільки чує, що сталося в минулому, скільки проживає подорож його життям просто зараз на екрані», — ділиться Максим Сердюк, продюсер фільму «Кузьма: Страшно веселий».

Польська прем'єра документального фільму "Кузьма. Страшно веселий" відбудеться 14 серпня, прем'єра в Україні – 13 серпня.

Pedro Almodóvar powraca w szczytowej formie z jednym ze swoich najbardziej osobistych filmów. W „Gorzkich świętach” - jego pierwszej od 5 lat hiszpańskojęzycznej produkcji - jest wszystko, za co widzowie kochają jego kino: namiętność, intensywne kolory, przewrotny humor i pełnokrwiste postaci, które wymykają się prostym schematom. Na ekranie pojawiają się aktorzy i aktorki znani z wcześniejszych filmów reżysera: Bárbara Lennie, Leonardo Sbaraglia, Victoria Luengo, Aitana Sánchez-Gijón, Milena Smit oraz jedna z najważniejszych muz Almodóvara – Rossy de Palma.

Bohaterką filmu jest czterdziestoletnia Elza (Bárbara Lennie), która po śmierci matki rzuca się w wir pracy, nie pozwalając sobie na żałobę. Dopiero atak paniki zmusza ją do zatrzymania się i wyruszenia w podróż, która stanie się konfrontacją z przeszłością, utraconymi relacjami i niespełnionymi pragnieniami. Z przypadkowych spotkań, emocjonalnych zwrotów i splatających się życiorysów Almodóvar tka opowieść o tym, jak pamięć, fikcja i pragnienie nieustannie przepisują nasze życie.

„Gorzkie święta” to szczególny prezent dla tych, którzy dorastali z kinem hiszpańskiego mistrza – od „Kobiet na skraju załamania nerwowego”, przez „Wszystko o mojej matce” i „Porozmawiaj z nią”, po „Volver”, „Przerwane objęcia” i „Ból i blask”. To także film, który idzie o krok dalej: jeszcze mocniej pokazuje, że każdy z nas nie tylko przeżywa własną historię, ale też bez końca ją sobie opowiada. Almodóvar składa tu poruszające wyznanie wiary w siłę kina, pamięci i narracji.

Dwunastoletnia Sun wyrusza na Saharę, by rozwikłać sekret starej legendy opowiadanej przez dziadka. Na miejscu poznaje prawdziwe losy chłopca, który w wieku dwóch lat zaginął podczas potężnej burzy piaskowej. Pozostawiony na pastwę pustyni, zostaje cudownie ocalony przez stadko strusi. Spędza z nimi następne dziesięć lat, ucząc się przetrwania i dorastając z dala od ludzi. Jego największym przyjacielem i towarzyszem zabaw jest fenek – wielkouchy lisek pustyni. Chłopiec uczy się komunikować ze zwierzętami, a dzika natura staje się jego domem. To opowieść o niezwykłej więzi, która potrafi narodzić się nawet w najbardziej nieoczekiwanych miejscach.

Pedro Almodóvar powraca w szczytowej formie z jednym ze swoich najbardziej osobistych filmów. W „Gorzkich świętach” - jego pierwszej od 5 lat hiszpańskojęzycznej produkcji - jest wszystko, za co widzowie kochają jego kino: namiętność, intensywne kolory, przewrotny humor i pełnokrwiste postaci, które wymykają się prostym schematom. Na ekranie pojawiają się aktorzy i aktorki znani z wcześniejszych filmów reżysera: Bárbara Lennie, Leonardo Sbaraglia, Victoria Luengo, Aitana Sánchez-Gijón, Milena Smit oraz jedna z najważniejszych muz Almodóvara – Rossy de Palma.

Bohaterką filmu jest czterdziestoletnia Elza (Bárbara Lennie), która po śmierci matki rzuca się w wir pracy, nie pozwalając sobie na żałobę. Dopiero atak paniki zmusza ją do zatrzymania się i wyruszenia w podróż, która stanie się konfrontacją z przeszłością, utraconymi relacjami i niespełnionymi pragnieniami. Z przypadkowych spotkań, emocjonalnych zwrotów i splatających się życiorysów Almodóvar tka opowieść o tym, jak pamięć, fikcja i pragnienie nieustannie przepisują nasze życie.

„Gorzkie święta” to szczególny prezent dla tych, którzy dorastali z kinem hiszpańskiego mistrza – od „Kobiet na skraju załamania nerwowego”, przez „Wszystko o mojej matce” i „Porozmawiaj z nią”, po „Volver”, „Przerwane objęcia” i „Ból i blask”. To także film, który idzie o krok dalej: jeszcze mocniej pokazuje, że każdy z nas nie tylko przeżywa własną historię, ale też bez końca ją sobie opowiada. Almodóvar składa tu poruszające wyznanie wiary w siłę kina, pamięci i narracji.

Joe i Angela są małżeństwem z kilkunastoletnim stażem. Z pozoru ich związek wydaje się wręcz wzorcowy: zgodne, spokojne życie w porządnej dzielnicy, udane dziecko, niezły status materialny. Jednak pod powierzchnią kryją się wzajemne pretensje, drobne konflikty, a przede wszystkim nuda i rutyna. Gdy pewnego wieczoru Joe i Angela zapraszają na kolację parę tajemniczych sąsiadów, swobodna i przyjacielska rozmowa zaczyna zmieniać się w pełną dwuznaczności grę. To, co dotąd skrywane, wychodzi na jaw, a niewypowiedziane pragnienia ducha i ciała zaczynają nabierać niebezpiecznie realnych kształtów. Czy obie pary pójdą dziś spać we własnych łóżkach?

Wenecja, początek XVIII wieku — miasto kontrastów. Z jednej strony bogactwo, sztuka i swoboda obyczajowa, z drugiej surowe instytucje religijne i wyraźne podziały społeczne. Przebywająca w sierocińcu Ospedale della Pietà nastoletnia utalentowana skrzypaczka Cecilia (Tecla Insolia) trafia pod skrzydła nowego nauczyciela – Antonio Vivaldiego (Michele Riondino). Otoczona jego opieką zaczyna wierzyć, że uda jej się uniknąć zaaranżowanego małżeństwa i zawalczyć o własną drogę.

„Drugie życie” – zdobywca nagrody publiczności na festiwalu filmowym w Wenecji – to emanujący optymizmem i pogodą ducha portret dojrzałej kobiety, w którą wciela się Carmen Maura („Kobiety na skraju załamania nerwowego”, „Volver”).

María Ángeles od czterdziestu lat mieszka w słonecznym apartamencie w sercu marokańskiego Tangeru. To miejsce, które pamięta jej miłość, codzienne rytuały i całe życie zapisane w ścianach, meblach i drobnych gestach. Gdy zostaje zmuszona do opuszczenia swojego domu, nie potrafi się z tym pogodzić – bo dom to nie tylko adres, lecz część tożsamości. To, co początkowo wydaje się bolesną koniecznością, nieoczekiwanie stanie się jednak nowym początkiem. W życiu Marii Ángeles pojawi się miejsce zarówno na nowe grono przyjaciół, jak i na niespodziewaną miłość.

Nowy film Maryam Touzani („Turkusowa suknia”) to poruszająca i uskrzydlająca opowieść o przywiązaniu do miejsca, o dojrzałym życiu bez rezygnacji z siebie i o kobiecej niezależności, która nie zna wieku. Na ekranie zachwyca Carmen Maura, ikona filmów Almodóvara, tworząc jedną z najbardziej magnetycznych i energetycznych ról ostatnich lat – pełną humoru, uporu i czułości. „Drugie życie” to kino delikatne, słoneczne i bliskie widzowi. Opowieść o tym, że czasem, by ocalić siebie, trzeba zawalczyć o swój dom. I że nigdy nie jest za późno, by zacząć od nowa. 

Joe i Angela są małżeństwem z kilkunastoletnim stażem. Z pozoru ich związek wydaje się wręcz wzorcowy: zgodne, spokojne życie w porządnej dzielnicy, udane dziecko, niezły status materialny. Jednak pod powierzchnią kryją się wzajemne pretensje, drobne konflikty, a przede wszystkim nuda i rutyna. Gdy pewnego wieczoru Joe i Angela zapraszają na kolację parę tajemniczych sąsiadów, swobodna i przyjacielska rozmowa zaczyna zmieniać się w pełną dwuznaczności grę. To, co dotąd skrywane, wychodzi na jaw, a niewypowiedziane pragnienia ducha i ciała zaczynają nabierać niebezpiecznie realnych kształtów. Czy obie pary pójdą dziś spać we własnych łóżkach?

Siedemnastoletnia Ivy (Bella Ramsey) jest przekonana, że czeka ją najgorsze lato życia. Cztery tygodnie na obozie wakacyjnym, w grupie outsiderów, których wcale nie chciała poznać – to brzmi jak katastrofa. A jednak w miejscu, gdzie nikt nie ma czasu na udawanie, Ivy znajduje paczkę znajomych, z którymi przeżywa NAJLEPSZE.LATO.EVER. Naładowany muzyką „Sunny Dancer” to intensywna, pełna radości i czarnego humoru opowieść o tym, że nieraz trzeba totalnie zburzyć swój plan, aby zacząć chłonąć świat wszystkimi zmysłami.

Historia przyjaźni kobiet zamieszkujących wymierającą polską wieś w rumuńskich Karpatach. Hanka i Bronka pochowały już mężów, dzieci wyjechały za granicę w poszukiwaniu innych, lepszych perspektyw. Samodzielne i niezależne bohaterki imponują pogodą ducha, choć ich rzeczywistość nieubłaganie odchodzi w przeszłość. Pozostają wspomnienia o czasach, które już nie wrócą – i wspólne stawianie czoła wyzwaniom codzienności. Nostalgiczny obraz zachwyca bezpretensjonalnym humorem i zdjęciami, oddającymi urok karpackiego pogórza. Reżyserka tworzy wzruszający film o pamięci, przyjaźni i przemijaniu. Portret bohaterek, które są dla siebie wszystkim, skłania do przewartościowania priorytetów i spojrzenia na rzeczywistość z mniej uczęszczanej strony

Carlo i Elisa mieszkają w Rzymie, tworząc z pozoru udany związek. On jest profesorem filozofii na uniwersytecie i pisarzem walczącym z kryzysem twórczym. Ona z kolei to utalentowana, błyskotliwa dziennikarka, której felietony ukazują się w międzynarodowych magazynach lifestylowych. Do ich trwającego od dwóch dekad związku wkrada się coraz więcej rutyny oraz dystansu.

Aby odzyskać dawną energię, decydują się na wyjazd do Maroka w towarzystwie wieloletnich przyjaciół: Anny i Paola oraz ich trzynastoletniej córki Vittorii - inteligentnej, dociekliwej i ekscentrycznej nastolatki. Okazuje się, że także oni przeżywają poważny kryzys, który najbardziej odbija się na dziewczynce. Vittoria, która nie może dogadać się z rodzicami, znajduje oparcie w Carlu, nawiązując z nim bliską więź. To dopiero początek nadchodzących problemów…

Po raz pierwszy na wielkim ekranie: film dokumentalny o Kuźmie Skriabinie, liderze zespołu „Skriabin”.
Biograficzny film dokumentalny „Kuźma”, poświęcony legendarnemu Kuźmie Skriabinowi, ukaże się w polskich kinach 14 sierpnia. Produkcja twórców filmu „Jaremczuk: Niezrównany świat piękna” została w całości oparta na unikalnych materiałach archiwalnych, z których większość nigdy wcześniej nie była ujawniona.

Historia Andrija Kuźmenki – lidera zespołu „Skriabin”, którego kochały miliony, lecz naprawdę znało go zaledwie niewielu. Dzięki ekskluzywnym, wcześniej niepublikowanym materiałom archiwalnym film ukazuje jego wewnętrzną przemianę, poczucie humoru i autoironię oraz życie przeżywane na pełnych obrotach, które do dziś inspiruje kolejne pokolenia.
Film w reżyserii Artema Hryhoriana prowadzi widza śladami Kuźmy – od chłopca z Nowojaworowska do ikony ukraińskiej popkultury. To opowieść o wolności, bólu i miłości do ludzi, które wybrzmiewały w każdym jego słowie. Film przedstawia Kuźmę jako postać kulturowej pamięci, która mimo upływu ponad dekady od jego śmierci pozostaje żywa i nadal wywiera ogromny wpływ.

„To zdecydowanie nie jest klasyczny film dokumentalny, w którym wszyscy opowiadają o bohaterze. Oczywiście nie da się tego całkowicie uniknąć, ale zależało nam na tym, aby widz spędził ten czas z samym Kuźmą – zobaczył go takim, jakim naprawdę był. Znaliśmy go jako bohatera narodowego, ale nie znaliśmy historii jego drogi. Kuźma nie może już przemówić do nas bezpośrednio. Jednak poprzez archiwa – może. Widz nie tyle słyszy o tym, co wydarzyło się w przeszłości, ile przeżywa tę podróż przez jego życie tu i teraz, na ekranie” – mówi Maksym Serdiuk, producent filmu „Kuźma”.
...................
Вперше на великому екрані: документальний фільм про Кузьму Скрябіна — у кінотеатрах Польщі з 14 серпня

Кузьма Скрябін повертається на екрани: відома дата виходу біографічного фільму

Біографічна драма «Кузьма: Страшно веселий» — про культового Кузьму Скрябіна — виходить у прокат Польщі 14 серпня. Стрічка від творців «Яремчук: Незрівнянний світ краси» повністю побудована на унікальних архівах, більшість із яких раніше не була опублікована.

Опис фільму: Історія Андрія Кузьменка, лідера гурту «Скрябін», якого любили мільйони, а по-справжньому знали — одиниці. Через ексклюзивні, небачені раніше, архіви фільм показує його внутрішні зміни, самоіронію та життя на повній швидкості, яке й досі не відпускає.

Стрічка режисера Артема Григоряна проведе глядача шляхом Кузьми — від хлопця з Новояворівська до ікони української попкультури. Це фільм про свободу, біль і любов до людей, що звучали в кожному його слові. Фільм досліджує Кузьму як фігуру культурної памʼяті, яка і через десятиліття після відсутності залишається живою та впливовою.

«Це точно не класичний документальний фільм, де всі говорять про героя. Звісно, цього не уникнути, але ми хотіли, щоб глядач провів цей час із самим Кузьмою — побачив його таким, яким він був насправді. Ми знали його як народного героя, але історії його становлення — ні. Кузьма не може говорити з нами безпосередньо. Але через архіви — може. Глядач не стільки чує, що сталося в минулому, скільки проживає подорож його життям просто зараз на екрані», — ділиться Максим Сердюк, продюсер фільму «Кузьма: Страшно веселий».

Польська прем'єра документального фільму "Кузьма. Страшно веселий" відбудеться 14 серпня, прем'єра в Україні – 13 серпня.

Pedro Almodóvar powraca w szczytowej formie z jednym ze swoich najbardziej osobistych filmów. W „Gorzkich świętach” - jego pierwszej od 5 lat hiszpańskojęzycznej produkcji - jest wszystko, za co widzowie kochają jego kino: namiętność, intensywne kolory, przewrotny humor i pełnokrwiste postaci, które wymykają się prostym schematom. Na ekranie pojawiają się aktorzy i aktorki znani z wcześniejszych filmów reżysera: Bárbara Lennie, Leonardo Sbaraglia, Victoria Luengo, Aitana Sánchez-Gijón, Milena Smit oraz jedna z najważniejszych muz Almodóvara – Rossy de Palma.

Bohaterką filmu jest czterdziestoletnia Elza (Bárbara Lennie), która po śmierci matki rzuca się w wir pracy, nie pozwalając sobie na żałobę. Dopiero atak paniki zmusza ją do zatrzymania się i wyruszenia w podróż, która stanie się konfrontacją z przeszłością, utraconymi relacjami i niespełnionymi pragnieniami. Z przypadkowych spotkań, emocjonalnych zwrotów i splatających się życiorysów Almodóvar tka opowieść o tym, jak pamięć, fikcja i pragnienie nieustannie przepisują nasze życie.

„Gorzkie święta” to szczególny prezent dla tych, którzy dorastali z kinem hiszpańskiego mistrza – od „Kobiet na skraju załamania nerwowego”, przez „Wszystko o mojej matce” i „Porozmawiaj z nią”, po „Volver”, „Przerwane objęcia” i „Ból i blask”. To także film, który idzie o krok dalej: jeszcze mocniej pokazuje, że każdy z nas nie tylko przeżywa własną historię, ale też bez końca ją sobie opowiada. Almodóvar składa tu poruszające wyznanie wiary w siłę kina, pamięci i narracji.

Dwunastoletnia Sun wyrusza na Saharę, by rozwikłać sekret starej legendy opowiadanej przez dziadka. Na miejscu poznaje prawdziwe losy chłopca, który w wieku dwóch lat zaginął podczas potężnej burzy piaskowej. Pozostawiony na pastwę pustyni, zostaje cudownie ocalony przez stadko strusi. Spędza z nimi następne dziesięć lat, ucząc się przetrwania i dorastając z dala od ludzi. Jego największym przyjacielem i towarzyszem zabaw jest fenek – wielkouchy lisek pustyni. Chłopiec uczy się komunikować ze zwierzętami, a dzika natura staje się jego domem. To opowieść o niezwykłej więzi, która potrafi narodzić się nawet w najbardziej nieoczekiwanych miejscach.

U Pucia jak zwykle dużo się dzieje. Spędza wakacje u dziadków na wsi i sadzi swoje pierwsze drzewo, a podczas spaceru w parku rusza z Misią na misję ratunkową, by odnaleźć psa sąsiada. Kiedy ich własny, ukochany Funio gorzej się czuje, rodzeństwo robi, co w ich mocy, by poprawić mu humor. Wygląda jednak na to, że czas odwiedzić weterynarza! Emocji nie zabraknie również w przedszkolu: Pucio pomoże nowej koleżance Malinie odnaleźć się w grupie i razem z kolegami odkryje, że nie trzeba tańczyć idealnie – liczy się wyobraźnia i radość z bycia razem.

PUCIO U WETERYNARZA | PUCIO I MALINA W PRZEDSZKOLU | PUCIO I POJAZDY | PUCIO I KOŁYSANKA DLA SAMOLOTU | PUCIO TAŃCZY | PUCIO SADZI DRZEWO |PUCIO I PÓŹNY SPACER

Kategoria wiekowa: 4+

U Pucia jak zwykle dużo się dzieje. Spędza wakacje u dziadków na wsi i sadzi swoje pierwsze drzewo, a podczas spaceru w parku rusza z Misią na misję ratunkową, by odnaleźć psa sąsiada. Kiedy ich własny, ukochany Funio gorzej się czuje, rodzeństwo robi, co w ich mocy, by poprawić mu humor. Wygląda jednak na to, że czas odwiedzić weterynarza! Emocji nie zabraknie również w przedszkolu: Pucio pomoże nowej koleżance Malinie odnaleźć się w grupie i razem z kolegami odkryje, że nie trzeba tańczyć idealnie – liczy się wyobraźnia i radość z bycia razem.

PUCIO U WETERYNARZA | PUCIO I MALINA W PRZEDSZKOLU | PUCIO I POJAZDY | PUCIO I KOŁYSANKA DLA SAMOLOTU | PUCIO TAŃCZY | PUCIO SADZI DRZEWO |PUCIO I PÓŹNY SPACER

Kategoria wiekowa: 4+

Siedemnastoletnia Ivy (Bella Ramsey) jest przekonana, że czeka ją najgorsze lato życia. Cztery tygodnie na obozie wakacyjnym, w grupie outsiderów, których wcale nie chciała poznać – to brzmi jak katastrofa. A jednak w miejscu, gdzie nikt nie ma czasu na udawanie, Ivy znajduje paczkę znajomych, z którymi przeżywa NAJLEPSZE.LATO.EVER. Naładowany muzyką „Sunny Dancer” to intensywna, pełna radości i czarnego humoru opowieść o tym, że nieraz trzeba totalnie zburzyć swój plan, aby zacząć chłonąć świat wszystkimi zmysłami.

Pedro Almodóvar powraca w szczytowej formie z jednym ze swoich najbardziej osobistych filmów. W „Gorzkich świętach” - jego pierwszej od 5 lat hiszpańskojęzycznej produkcji - jest wszystko, za co widzowie kochają jego kino: namiętność, intensywne kolory, przewrotny humor i pełnokrwiste postaci, które wymykają się prostym schematom. Na ekranie pojawiają się aktorzy i aktorki znani z wcześniejszych filmów reżysera: Bárbara Lennie, Leonardo Sbaraglia, Victoria Luengo, Aitana Sánchez-Gijón, Milena Smit oraz jedna z najważniejszych muz Almodóvara – Rossy de Palma.

Bohaterką filmu jest czterdziestoletnia Elza (Bárbara Lennie), która po śmierci matki rzuca się w wir pracy, nie pozwalając sobie na żałobę. Dopiero atak paniki zmusza ją do zatrzymania się i wyruszenia w podróż, która stanie się konfrontacją z przeszłością, utraconymi relacjami i niespełnionymi pragnieniami. Z przypadkowych spotkań, emocjonalnych zwrotów i splatających się życiorysów Almodóvar tka opowieść o tym, jak pamięć, fikcja i pragnienie nieustannie przepisują nasze życie.

„Gorzkie święta” to szczególny prezent dla tych, którzy dorastali z kinem hiszpańskiego mistrza – od „Kobiet na skraju załamania nerwowego”, przez „Wszystko o mojej matce” i „Porozmawiaj z nią”, po „Volver”, „Przerwane objęcia” i „Ból i blask”. To także film, który idzie o krok dalej: jeszcze mocniej pokazuje, że każdy z nas nie tylko przeżywa własną historię, ale też bez końca ją sobie opowiada. Almodóvar składa tu poruszające wyznanie wiary w siłę kina, pamięci i narracji.

Pokazywane w zeszłorocznym konkursie festiwalu w Cannes najnowsze dzieło Richarda Linklatera to energetyczna i błyskotliwa podróż do czasów narodzin francuskiej nowej fali. Reżyser, jeden z najważniejszych twórców amerykańskiego kina niezależnego, składa hołd Godardowi i całemu pokoleniu artystów, którzy odmienili oblicze światowego kina. Nowa fala to film o pasji, wolności twórczej i odwadze marzenia inaczej. Z niezwykłą lekkością i humorem pokazuje artystę w momencie, gdy rodzi się dzieło, a kino staje się przestrzenią buntu i młodzieńczej energii. 

Joe i Angela są małżeństwem z kilkunastoletnim stażem. Z pozoru ich związek wydaje się wręcz wzorcowy: zgodne, spokojne życie w porządnej dzielnicy, udane dziecko, niezły status materialny. Jednak pod powierzchnią kryją się wzajemne pretensje, drobne konflikty, a przede wszystkim nuda i rutyna. Gdy pewnego wieczoru Joe i Angela zapraszają na kolację parę tajemniczych sąsiadów, swobodna i przyjacielska rozmowa zaczyna zmieniać się w pełną dwuznaczności grę. To, co dotąd skrywane, wychodzi na jaw, a niewypowiedziane pragnienia ducha i ciała zaczynają nabierać niebezpiecznie realnych kształtów. Czy obie pary pójdą dziś spać we własnych łóżkach?

Wenecja, początek XVIII wieku — miasto kontrastów. Z jednej strony bogactwo, sztuka i swoboda obyczajowa, z drugiej surowe instytucje religijne i wyraźne podziały społeczne. Przebywająca w sierocińcu Ospedale della Pietà nastoletnia utalentowana skrzypaczka Cecilia (Tecla Insolia) trafia pod skrzydła nowego nauczyciela – Antonio Vivaldiego (Michele Riondino). Otoczona jego opieką zaczyna wierzyć, że uda jej się uniknąć zaaranżowanego małżeństwa i zawalczyć o własną drogę.

„Drugie życie” – zdobywca nagrody publiczności na festiwalu filmowym w Wenecji – to emanujący optymizmem i pogodą ducha portret dojrzałej kobiety, w którą wciela się Carmen Maura („Kobiety na skraju załamania nerwowego”, „Volver”).

María Ángeles od czterdziestu lat mieszka w słonecznym apartamencie w sercu marokańskiego Tangeru. To miejsce, które pamięta jej miłość, codzienne rytuały i całe życie zapisane w ścianach, meblach i drobnych gestach. Gdy zostaje zmuszona do opuszczenia swojego domu, nie potrafi się z tym pogodzić – bo dom to nie tylko adres, lecz część tożsamości. To, co początkowo wydaje się bolesną koniecznością, nieoczekiwanie stanie się jednak nowym początkiem. W życiu Marii Ángeles pojawi się miejsce zarówno na nowe grono przyjaciół, jak i na niespodziewaną miłość.

Nowy film Maryam Touzani („Turkusowa suknia”) to poruszająca i uskrzydlająca opowieść o przywiązaniu do miejsca, o dojrzałym życiu bez rezygnacji z siebie i o kobiecej niezależności, która nie zna wieku. Na ekranie zachwyca Carmen Maura, ikona filmów Almodóvara, tworząc jedną z najbardziej magnetycznych i energetycznych ról ostatnich lat – pełną humoru, uporu i czułości. „Drugie życie” to kino delikatne, słoneczne i bliskie widzowi. Opowieść o tym, że czasem, by ocalić siebie, trzeba zawalczyć o swój dom. I że nigdy nie jest za późno, by zacząć od nowa. 

Joe i Angela są małżeństwem z kilkunastoletnim stażem. Z pozoru ich związek wydaje się wręcz wzorcowy: zgodne, spokojne życie w porządnej dzielnicy, udane dziecko, niezły status materialny. Jednak pod powierzchnią kryją się wzajemne pretensje, drobne konflikty, a przede wszystkim nuda i rutyna. Gdy pewnego wieczoru Joe i Angela zapraszają na kolację parę tajemniczych sąsiadów, swobodna i przyjacielska rozmowa zaczyna zmieniać się w pełną dwuznaczności grę. To, co dotąd skrywane, wychodzi na jaw, a niewypowiedziane pragnienia ducha i ciała zaczynają nabierać niebezpiecznie realnych kształtów. Czy obie pary pójdą dziś spać we własnych łóżkach?

Siedemnastoletnia Ivy (Bella Ramsey) jest przekonana, że czeka ją najgorsze lato życia. Cztery tygodnie na obozie wakacyjnym, w grupie outsiderów, których wcale nie chciała poznać – to brzmi jak katastrofa. A jednak w miejscu, gdzie nikt nie ma czasu na udawanie, Ivy znajduje paczkę znajomych, z którymi przeżywa NAJLEPSZE.LATO.EVER. Naładowany muzyką „Sunny Dancer” to intensywna, pełna radości i czarnego humoru opowieść o tym, że nieraz trzeba totalnie zburzyć swój plan, aby zacząć chłonąć świat wszystkimi zmysłami.

Historia przyjaźni kobiet zamieszkujących wymierającą polską wieś w rumuńskich Karpatach. Hanka i Bronka pochowały już mężów, dzieci wyjechały za granicę w poszukiwaniu innych, lepszych perspektyw. Samodzielne i niezależne bohaterki imponują pogodą ducha, choć ich rzeczywistość nieubłaganie odchodzi w przeszłość. Pozostają wspomnienia o czasach, które już nie wrócą – i wspólne stawianie czoła wyzwaniom codzienności. Nostalgiczny obraz zachwyca bezpretensjonalnym humorem i zdjęciami, oddającymi urok karpackiego pogórza. Reżyserka tworzy wzruszający film o pamięci, przyjaźni i przemijaniu. Portret bohaterek, które są dla siebie wszystkim, skłania do przewartościowania priorytetów i spojrzenia na rzeczywistość z mniej uczęszczanej strony

Carlo i Elisa mieszkają w Rzymie, tworząc z pozoru udany związek. On jest profesorem filozofii na uniwersytecie i pisarzem walczącym z kryzysem twórczym. Ona z kolei to utalentowana, błyskotliwa dziennikarka, której felietony ukazują się w międzynarodowych magazynach lifestylowych. Do ich trwającego od dwóch dekad związku wkrada się coraz więcej rutyny oraz dystansu.

Aby odzyskać dawną energię, decydują się na wyjazd do Maroka w towarzystwie wieloletnich przyjaciół: Anny i Paola oraz ich trzynastoletniej córki Vittorii - inteligentnej, dociekliwej i ekscentrycznej nastolatki. Okazuje się, że także oni przeżywają poważny kryzys, który najbardziej odbija się na dziewczynce. Vittoria, która nie może dogadać się z rodzicami, znajduje oparcie w Carlu, nawiązując z nim bliską więź. To dopiero początek nadchodzących problemów…

Po raz pierwszy na wielkim ekranie: film dokumentalny o Kuźmie Skriabinie, liderze zespołu „Skriabin”.
Biograficzny film dokumentalny „Kuźma”, poświęcony legendarnemu Kuźmie Skriabinowi, ukaże się w polskich kinach 14 sierpnia. Produkcja twórców filmu „Jaremczuk: Niezrównany świat piękna” została w całości oparta na unikalnych materiałach archiwalnych, z których większość nigdy wcześniej nie była ujawniona.

Historia Andrija Kuźmenki – lidera zespołu „Skriabin”, którego kochały miliony, lecz naprawdę znało go zaledwie niewielu. Dzięki ekskluzywnym, wcześniej niepublikowanym materiałom archiwalnym film ukazuje jego wewnętrzną przemianę, poczucie humoru i autoironię oraz życie przeżywane na pełnych obrotach, które do dziś inspiruje kolejne pokolenia.
Film w reżyserii Artema Hryhoriana prowadzi widza śladami Kuźmy – od chłopca z Nowojaworowska do ikony ukraińskiej popkultury. To opowieść o wolności, bólu i miłości do ludzi, które wybrzmiewały w każdym jego słowie. Film przedstawia Kuźmę jako postać kulturowej pamięci, która mimo upływu ponad dekady od jego śmierci pozostaje żywa i nadal wywiera ogromny wpływ.

„To zdecydowanie nie jest klasyczny film dokumentalny, w którym wszyscy opowiadają o bohaterze. Oczywiście nie da się tego całkowicie uniknąć, ale zależało nam na tym, aby widz spędził ten czas z samym Kuźmą – zobaczył go takim, jakim naprawdę był. Znaliśmy go jako bohatera narodowego, ale nie znaliśmy historii jego drogi. Kuźma nie może już przemówić do nas bezpośrednio. Jednak poprzez archiwa – może. Widz nie tyle słyszy o tym, co wydarzyło się w przeszłości, ile przeżywa tę podróż przez jego życie tu i teraz, na ekranie” – mówi Maksym Serdiuk, producent filmu „Kuźma”.
...................
Вперше на великому екрані: документальний фільм про Кузьму Скрябіна — у кінотеатрах Польщі з 14 серпня

Кузьма Скрябін повертається на екрани: відома дата виходу біографічного фільму

Біографічна драма «Кузьма: Страшно веселий» — про культового Кузьму Скрябіна — виходить у прокат Польщі 14 серпня. Стрічка від творців «Яремчук: Незрівнянний світ краси» повністю побудована на унікальних архівах, більшість із яких раніше не була опублікована.

Опис фільму: Історія Андрія Кузьменка, лідера гурту «Скрябін», якого любили мільйони, а по-справжньому знали — одиниці. Через ексклюзивні, небачені раніше, архіви фільм показує його внутрішні зміни, самоіронію та життя на повній швидкості, яке й досі не відпускає.

Стрічка режисера Артема Григоряна проведе глядача шляхом Кузьми — від хлопця з Новояворівська до ікони української попкультури. Це фільм про свободу, біль і любов до людей, що звучали в кожному його слові. Фільм досліджує Кузьму як фігуру культурної памʼяті, яка і через десятиліття після відсутності залишається живою та впливовою.

«Це точно не класичний документальний фільм, де всі говорять про героя. Звісно, цього не уникнути, але ми хотіли, щоб глядач провів цей час із самим Кузьмою — побачив його таким, яким він був насправді. Ми знали його як народного героя, але історії його становлення — ні. Кузьма не може говорити з нами безпосередньо. Але через архіви — може. Глядач не стільки чує, що сталося в минулому, скільки проживає подорож його життям просто зараз на екрані», — ділиться Максим Сердюк, продюсер фільму «Кузьма: Страшно веселий».

Польська прем'єра документального фільму "Кузьма. Страшно веселий" відбудеться 14 серпня, прем'єра в Україні – 13 серпня.

Pedro Almodóvar powraca w szczytowej formie z jednym ze swoich najbardziej osobistych filmów. W „Gorzkich świętach” - jego pierwszej od 5 lat hiszpańskojęzycznej produkcji - jest wszystko, za co widzowie kochają jego kino: namiętność, intensywne kolory, przewrotny humor i pełnokrwiste postaci, które wymykają się prostym schematom. Na ekranie pojawiają się aktorzy i aktorki znani z wcześniejszych filmów reżysera: Bárbara Lennie, Leonardo Sbaraglia, Victoria Luengo, Aitana Sánchez-Gijón, Milena Smit oraz jedna z najważniejszych muz Almodóvara – Rossy de Palma.

Bohaterką filmu jest czterdziestoletnia Elza (Bárbara Lennie), która po śmierci matki rzuca się w wir pracy, nie pozwalając sobie na żałobę. Dopiero atak paniki zmusza ją do zatrzymania się i wyruszenia w podróż, która stanie się konfrontacją z przeszłością, utraconymi relacjami i niespełnionymi pragnieniami. Z przypadkowych spotkań, emocjonalnych zwrotów i splatających się życiorysów Almodóvar tka opowieść o tym, jak pamięć, fikcja i pragnienie nieustannie przepisują nasze życie.

„Gorzkie święta” to szczególny prezent dla tych, którzy dorastali z kinem hiszpańskiego mistrza – od „Kobiet na skraju załamania nerwowego”, przez „Wszystko o mojej matce” i „Porozmawiaj z nią”, po „Volver”, „Przerwane objęcia” i „Ból i blask”. To także film, który idzie o krok dalej: jeszcze mocniej pokazuje, że każdy z nas nie tylko przeżywa własną historię, ale też bez końca ją sobie opowiada. Almodóvar składa tu poruszające wyznanie wiary w siłę kina, pamięci i narracji.

Joe i Angela są małżeństwem z kilkunastoletnim stażem. Z pozoru ich związek wydaje się wręcz wzorcowy: zgodne, spokojne życie w porządnej dzielnicy, udane dziecko, niezły status materialny. Jednak pod powierzchnią kryją się wzajemne pretensje, drobne konflikty, a przede wszystkim nuda i rutyna. Gdy pewnego wieczoru Joe i Angela zapraszają na kolację parę tajemniczych sąsiadów, swobodna i przyjacielska rozmowa zaczyna zmieniać się w pełną dwuznaczności grę. To, co dotąd skrywane, wychodzi na jaw, a niewypowiedziane pragnienia ducha i ciała zaczynają nabierać niebezpiecznie realnych kształtów. Czy obie pary pójdą dziś spać we własnych łóżkach?

WAJDA: re-wizje

Wileńszczyzna w przededniu wybuchu II wojny światowej. Barwna panorama wielokulturowego świata II Rzeczypospolitej, na tle której rozkwita miłość wrażliwego licealisty Witka do pochodzącej z oficerskiego domu Aliny. Witek na ścieżkach swych wędrówek natyka się na świat, który lada moment zniknie bezpowrotnie: dworek ziemiański, ułanów szykujących się do wojny, żydowską szkołę, grupkę letników z wielkiego miasta, prawosławnych żałobników i niemieckiego pastora szykującego się do emigracji. Mija te miejsca bez refleksji, interesuje go tylko miłość, za którą goni, choć świat coraz bardziej przygotowuje się na zagładę…

Kronika wypadków miłosnych to jeden z najbardziej lirycznych i zmysłowych filmów Andrzeja Wajdy, wesoły, erotyczny, wręcz frywolny, ale ostatecznie – nastrojony katastrofizmem i poczuciem końca czasów. To także arcydzieło nostalgii za światem „lat dziecinnych” Konwickiego (autora powieści) i Wajdy (reżysera wychowanego na pobliskiej Suwalszczyźnie). Tę piękną wizję podkreśliły wybitne zdjęcia Edwarda Kłosińskiego, który mistrzowsko operował światłem przemijającego lata, a także pamiętna oprawa muzyczna Wojciecha Kilara, który soundtrack rozpiął na dwóch tematach: wojskowego marsza i lirycznego tematu miłosnego. Realizowany w latach 80. film Wajdy był nie tylko jednym z nielicznych biograficznych dzieł reżysera, ale też odbudowywał pamięć po wymazywanej przez władze komunistyczne wielonarodowej II Rzeczypospolitej, stając się zarazem manifestacyjną ucieczką przed beznadzieją dekady generała Jaruzelskiego.


pokaz z angielskimi napisami / with English subtitles
Organizator: Stowarzyszenie Kin Studyjnych
Kurator przeglądu: prof. Rafał Syska
Partner Główny: Wytwórnia Filmów Dokumentalnych i Fabularnych
Partner: Polski Instytut Sztuki Filmowej
Projekt finansowany ze środków: Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego 

Pedro Almodóvar powraca w szczytowej formie z jednym ze swoich najbardziej osobistych filmów. W „Gorzkich świętach” - jego pierwszej od 5 lat hiszpańskojęzycznej produkcji - jest wszystko, za co widzowie kochają jego kino: namiętność, intensywne kolory, przewrotny humor i pełnokrwiste postaci, które wymykają się prostym schematom. Na ekranie pojawiają się aktorzy i aktorki znani z wcześniejszych filmów reżysera: Bárbara Lennie, Leonardo Sbaraglia, Victoria Luengo, Aitana Sánchez-Gijón, Milena Smit oraz jedna z najważniejszych muz Almodóvara – Rossy de Palma.

Bohaterką filmu jest czterdziestoletnia Elza (Bárbara Lennie), która po śmierci matki rzuca się w wir pracy, nie pozwalając sobie na żałobę. Dopiero atak paniki zmusza ją do zatrzymania się i wyruszenia w podróż, która stanie się konfrontacją z przeszłością, utraconymi relacjami i niespełnionymi pragnieniami. Z przypadkowych spotkań, emocjonalnych zwrotów i splatających się życiorysów Almodóvar tka opowieść o tym, jak pamięć, fikcja i pragnienie nieustannie przepisują nasze życie.

„Gorzkie święta” to szczególny prezent dla tych, którzy dorastali z kinem hiszpańskiego mistrza – od „Kobiet na skraju załamania nerwowego”, przez „Wszystko o mojej matce” i „Porozmawiaj z nią”, po „Volver”, „Przerwane objęcia” i „Ból i blask”. To także film, który idzie o krok dalej: jeszcze mocniej pokazuje, że każdy z nas nie tylko przeżywa własną historię, ale też bez końca ją sobie opowiada. Almodóvar składa tu poruszające wyznanie wiary w siłę kina, pamięci i narracji.

Historia przyjaźni kobiet zamieszkujących wymierającą polską wieś w rumuńskich Karpatach. Hanka i Bronka pochowały już mężów, dzieci wyjechały za granicę w poszukiwaniu innych, lepszych perspektyw. Samodzielne i niezależne bohaterki imponują pogodą ducha, choć ich rzeczywistość nieubłaganie odchodzi w przeszłość. Pozostają wspomnienia o czasach, które już nie wrócą – i wspólne stawianie czoła wyzwaniom codzienności. Nostalgiczny obraz zachwyca bezpretensjonalnym humorem i zdjęciami, oddającymi urok karpackiego pogórza. Reżyserka tworzy wzruszający film o pamięci, przyjaźni i przemijaniu. Portret bohaterek, które są dla siebie wszystkim, skłania do przewartościowania priorytetów i spojrzenia na rzeczywistość z mniej uczęszczanej strony

Carlo i Elisa mieszkają w Rzymie, tworząc z pozoru udany związek. On jest profesorem filozofii na uniwersytecie i pisarzem walczącym z kryzysem twórczym. Ona z kolei to utalentowana, błyskotliwa dziennikarka, której felietony ukazują się w międzynarodowych magazynach lifestylowych. Do ich trwającego od dwóch dekad związku wkrada się coraz więcej rutyny oraz dystansu.

Aby odzyskać dawną energię, decydują się na wyjazd do Maroka w towarzystwie wieloletnich przyjaciół: Anny i Paola oraz ich trzynastoletniej córki Vittorii - inteligentnej, dociekliwej i ekscentrycznej nastolatki. Okazuje się, że także oni przeżywają poważny kryzys, który najbardziej odbija się na dziewczynce. Vittoria, która nie może dogadać się z rodzicami, znajduje oparcie w Carlu, nawiązując z nim bliską więź. To dopiero początek nadchodzących problemów…

Po raz pierwszy na wielkim ekranie: film dokumentalny o Kuźmie Skriabinie, liderze zespołu „Skriabin”.
Biograficzny film dokumentalny „Kuźma”, poświęcony legendarnemu Kuźmie Skriabinowi, ukaże się w polskich kinach 14 sierpnia. Produkcja twórców filmu „Jaremczuk: Niezrównany świat piękna” została w całości oparta na unikalnych materiałach archiwalnych, z których większość nigdy wcześniej nie była ujawniona.

Historia Andrija Kuźmenki – lidera zespołu „Skriabin”, którego kochały miliony, lecz naprawdę znało go zaledwie niewielu. Dzięki ekskluzywnym, wcześniej niepublikowanym materiałom archiwalnym film ukazuje jego wewnętrzną przemianę, poczucie humoru i autoironię oraz życie przeżywane na pełnych obrotach, które do dziś inspiruje kolejne pokolenia.
Film w reżyserii Artema Hryhoriana prowadzi widza śladami Kuźmy – od chłopca z Nowojaworowska do ikony ukraińskiej popkultury. To opowieść o wolności, bólu i miłości do ludzi, które wybrzmiewały w każdym jego słowie. Film przedstawia Kuźmę jako postać kulturowej pamięci, która mimo upływu ponad dekady od jego śmierci pozostaje żywa i nadal wywiera ogromny wpływ.

„To zdecydowanie nie jest klasyczny film dokumentalny, w którym wszyscy opowiadają o bohaterze. Oczywiście nie da się tego całkowicie uniknąć, ale zależało nam na tym, aby widz spędził ten czas z samym Kuźmą – zobaczył go takim, jakim naprawdę był. Znaliśmy go jako bohatera narodowego, ale nie znaliśmy historii jego drogi. Kuźma nie może już przemówić do nas bezpośrednio. Jednak poprzez archiwa – może. Widz nie tyle słyszy o tym, co wydarzyło się w przeszłości, ile przeżywa tę podróż przez jego życie tu i teraz, na ekranie” – mówi Maksym Serdiuk, producent filmu „Kuźma”.
...................
Вперше на великому екрані: документальний фільм про Кузьму Скрябіна — у кінотеатрах Польщі з 14 серпня

Кузьма Скрябін повертається на екрани: відома дата виходу біографічного фільму

Біографічна драма «Кузьма: Страшно веселий» — про культового Кузьму Скрябіна — виходить у прокат Польщі 14 серпня. Стрічка від творців «Яремчук: Незрівнянний світ краси» повністю побудована на унікальних архівах, більшість із яких раніше не була опублікована.

Опис фільму: Історія Андрія Кузьменка, лідера гурту «Скрябін», якого любили мільйони, а по-справжньому знали — одиниці. Через ексклюзивні, небачені раніше, архіви фільм показує його внутрішні зміни, самоіронію та життя на повній швидкості, яке й досі не відпускає.

Стрічка режисера Артема Григоряна проведе глядача шляхом Кузьми — від хлопця з Новояворівська до ікони української попкультури. Це фільм про свободу, біль і любов до людей, що звучали в кожному його слові. Фільм досліджує Кузьму як фігуру культурної памʼяті, яка і через десятиліття після відсутності залишається живою та впливовою.

«Це точно не класичний документальний фільм, де всі говорять про героя. Звісно, цього не уникнути, але ми хотіли, щоб глядач провів цей час із самим Кузьмою — побачив його таким, яким він був насправді. Ми знали його як народного героя, але історії його становлення — ні. Кузьма не може говорити з нами безпосередньо. Але через архіви — може. Глядач не стільки чує, що сталося в минулому, скільки проживає подорож його життям просто зараз на екрані», — ділиться Максим Сердюк, продюсер фільму «Кузьма: Страшно веселий».

Польська прем'єра документального фільму "Кузьма. Страшно веселий" відбудеться 14 серпня, прем'єра в Україні – 13 серпня.

Siedemnastoletnia Ivy (Bella Ramsey) jest przekonana, że czeka ją najgorsze lato życia. Cztery tygodnie na obozie wakacyjnym, w grupie outsiderów, których wcale nie chciała poznać – to brzmi jak katastrofa. A jednak w miejscu, gdzie nikt nie ma czasu na udawanie, Ivy znajduje paczkę znajomych, z którymi przeżywa NAJLEPSZE.LATO.EVER. Naładowany muzyką „Sunny Dancer” to intensywna, pełna radości i czarnego humoru opowieść o tym, że nieraz trzeba totalnie zburzyć swój plan, aby zacząć chłonąć świat wszystkimi zmysłami.

Pedro Almodóvar powraca w szczytowej formie z jednym ze swoich najbardziej osobistych filmów. W „Gorzkich świętach” - jego pierwszej od 5 lat hiszpańskojęzycznej produkcji - jest wszystko, za co widzowie kochają jego kino: namiętność, intensywne kolory, przewrotny humor i pełnokrwiste postaci, które wymykają się prostym schematom. Na ekranie pojawiają się aktorzy i aktorki znani z wcześniejszych filmów reżysera: Bárbara Lennie, Leonardo Sbaraglia, Victoria Luengo, Aitana Sánchez-Gijón, Milena Smit oraz jedna z najważniejszych muz Almodóvara – Rossy de Palma.

Bohaterką filmu jest czterdziestoletnia Elza (Bárbara Lennie), która po śmierci matki rzuca się w wir pracy, nie pozwalając sobie na żałobę. Dopiero atak paniki zmusza ją do zatrzymania się i wyruszenia w podróż, która stanie się konfrontacją z przeszłością, utraconymi relacjami i niespełnionymi pragnieniami. Z przypadkowych spotkań, emocjonalnych zwrotów i splatających się życiorysów Almodóvar tka opowieść o tym, jak pamięć, fikcja i pragnienie nieustannie przepisują nasze życie.

„Gorzkie święta” to szczególny prezent dla tych, którzy dorastali z kinem hiszpańskiego mistrza – od „Kobiet na skraju załamania nerwowego”, przez „Wszystko o mojej matce” i „Porozmawiaj z nią”, po „Volver”, „Przerwane objęcia” i „Ból i blask”. To także film, który idzie o krok dalej: jeszcze mocniej pokazuje, że każdy z nas nie tylko przeżywa własną historię, ale też bez końca ją sobie opowiada. Almodóvar składa tu poruszające wyznanie wiary w siłę kina, pamięci i narracji.

Siedemnastoletnia Ivy (Bella Ramsey) jest przekonana, że czeka ją najgorsze lato życia. Cztery tygodnie na obozie wakacyjnym, w grupie outsiderów, których wcale nie chciała poznać – to brzmi jak katastrofa. A jednak w miejscu, gdzie nikt nie ma czasu na udawanie, Ivy znajduje paczkę znajomych, z którymi przeżywa NAJLEPSZE.LATO.EVER. Naładowany muzyką „Sunny Dancer” to intensywna, pełna radości i czarnego humoru opowieść o tym, że nieraz trzeba totalnie zburzyć swój plan, aby zacząć chłonąć świat wszystkimi zmysłami.

Joe i Angela są małżeństwem z kilkunastoletnim stażem. Z pozoru ich związek wydaje się wręcz wzorcowy: zgodne, spokojne życie w porządnej dzielnicy, udane dziecko, niezły status materialny. Jednak pod powierzchnią kryją się wzajemne pretensje, drobne konflikty, a przede wszystkim nuda i rutyna. Gdy pewnego wieczoru Joe i Angela zapraszają na kolację parę tajemniczych sąsiadów, swobodna i przyjacielska rozmowa zaczyna zmieniać się w pełną dwuznaczności grę. To, co dotąd skrywane, wychodzi na jaw, a niewypowiedziane pragnienia ducha i ciała zaczynają nabierać niebezpiecznie realnych kształtów. Czy obie pary pójdą dziś spać we własnych łóżkach?

Pedro Almodóvar powraca w szczytowej formie z jednym ze swoich najbardziej osobistych filmów. W „Gorzkich świętach” - jego pierwszej od 5 lat hiszpańskojęzycznej produkcji - jest wszystko, za co widzowie kochają jego kino: namiętność, intensywne kolory, przewrotny humor i pełnokrwiste postaci, które wymykają się prostym schematom. Na ekranie pojawiają się aktorzy i aktorki znani z wcześniejszych filmów reżysera: Bárbara Lennie, Leonardo Sbaraglia, Victoria Luengo, Aitana Sánchez-Gijón, Milena Smit oraz jedna z najważniejszych muz Almodóvara – Rossy de Palma.

Bohaterką filmu jest czterdziestoletnia Elza (Bárbara Lennie), która po śmierci matki rzuca się w wir pracy, nie pozwalając sobie na żałobę. Dopiero atak paniki zmusza ją do zatrzymania się i wyruszenia w podróż, która stanie się konfrontacją z przeszłością, utraconymi relacjami i niespełnionymi pragnieniami. Z przypadkowych spotkań, emocjonalnych zwrotów i splatających się życiorysów Almodóvar tka opowieść o tym, jak pamięć, fikcja i pragnienie nieustannie przepisują nasze życie.

„Gorzkie święta” to szczególny prezent dla tych, którzy dorastali z kinem hiszpańskiego mistrza – od „Kobiet na skraju załamania nerwowego”, przez „Wszystko o mojej matce” i „Porozmawiaj z nią”, po „Volver”, „Przerwane objęcia” i „Ból i blask”. To także film, który idzie o krok dalej: jeszcze mocniej pokazuje, że każdy z nas nie tylko przeżywa własną historię, ale też bez końca ją sobie opowiada. Almodóvar składa tu poruszające wyznanie wiary w siłę kina, pamięci i narracji.

Historia przyjaźni kobiet zamieszkujących wymierającą polską wieś w rumuńskich Karpatach. Hanka i Bronka pochowały już mężów, dzieci wyjechały za granicę w poszukiwaniu innych, lepszych perspektyw. Samodzielne i niezależne bohaterki imponują pogodą ducha, choć ich rzeczywistość nieubłaganie odchodzi w przeszłość. Pozostają wspomnienia o czasach, które już nie wrócą – i wspólne stawianie czoła wyzwaniom codzienności. Nostalgiczny obraz zachwyca bezpretensjonalnym humorem i zdjęciami, oddającymi urok karpackiego pogórza. Reżyserka tworzy wzruszający film o pamięci, przyjaźni i przemijaniu. Portret bohaterek, które są dla siebie wszystkim, skłania do przewartościowania priorytetów i spojrzenia na rzeczywistość z mniej uczęszczanej strony

Carlo i Elisa mieszkają w Rzymie, tworząc z pozoru udany związek. On jest profesorem filozofii na uniwersytecie i pisarzem walczącym z kryzysem twórczym. Ona z kolei to utalentowana, błyskotliwa dziennikarka, której felietony ukazują się w międzynarodowych magazynach lifestylowych. Do ich trwającego od dwóch dekad związku wkrada się coraz więcej rutyny oraz dystansu.

Aby odzyskać dawną energię, decydują się na wyjazd do Maroka w towarzystwie wieloletnich przyjaciół: Anny i Paola oraz ich trzynastoletniej córki Vittorii - inteligentnej, dociekliwej i ekscentrycznej nastolatki. Okazuje się, że także oni przeżywają poważny kryzys, który najbardziej odbija się na dziewczynce. Vittoria, która nie może dogadać się z rodzicami, znajduje oparcie w Carlu, nawiązując z nim bliską więź. To dopiero początek nadchodzących problemów…

Po raz pierwszy na wielkim ekranie: film dokumentalny o Kuźmie Skriabinie, liderze zespołu „Skriabin”.
Biograficzny film dokumentalny „Kuźma”, poświęcony legendarnemu Kuźmie Skriabinowi, ukaże się w polskich kinach 14 sierpnia. Produkcja twórców filmu „Jaremczuk: Niezrównany świat piękna” została w całości oparta na unikalnych materiałach archiwalnych, z których większość nigdy wcześniej nie była ujawniona.

Historia Andrija Kuźmenki – lidera zespołu „Skriabin”, którego kochały miliony, lecz naprawdę znało go zaledwie niewielu. Dzięki ekskluzywnym, wcześniej niepublikowanym materiałom archiwalnym film ukazuje jego wewnętrzną przemianę, poczucie humoru i autoironię oraz życie przeżywane na pełnych obrotach, które do dziś inspiruje kolejne pokolenia.
Film w reżyserii Artema Hryhoriana prowadzi widza śladami Kuźmy – od chłopca z Nowojaworowska do ikony ukraińskiej popkultury. To opowieść o wolności, bólu i miłości do ludzi, które wybrzmiewały w każdym jego słowie. Film przedstawia Kuźmę jako postać kulturowej pamięci, która mimo upływu ponad dekady od jego śmierci pozostaje żywa i nadal wywiera ogromny wpływ.

„To zdecydowanie nie jest klasyczny film dokumentalny, w którym wszyscy opowiadają o bohaterze. Oczywiście nie da się tego całkowicie uniknąć, ale zależało nam na tym, aby widz spędził ten czas z samym Kuźmą – zobaczył go takim, jakim naprawdę był. Znaliśmy go jako bohatera narodowego, ale nie znaliśmy historii jego drogi. Kuźma nie może już przemówić do nas bezpośrednio. Jednak poprzez archiwa – może. Widz nie tyle słyszy o tym, co wydarzyło się w przeszłości, ile przeżywa tę podróż przez jego życie tu i teraz, na ekranie” – mówi Maksym Serdiuk, producent filmu „Kuźma”.
...................
Вперше на великому екрані: документальний фільм про Кузьму Скрябіна — у кінотеатрах Польщі з 14 серпня

Кузьма Скрябін повертається на екрани: відома дата виходу біографічного фільму

Біографічна драма «Кузьма: Страшно веселий» — про культового Кузьму Скрябіна — виходить у прокат Польщі 14 серпня. Стрічка від творців «Яремчук: Незрівнянний світ краси» повністю побудована на унікальних архівах, більшість із яких раніше не була опублікована.

Опис фільму: Історія Андрія Кузьменка, лідера гурту «Скрябін», якого любили мільйони, а по-справжньому знали — одиниці. Через ексклюзивні, небачені раніше, архіви фільм показує його внутрішні зміни, самоіронію та життя на повній швидкості, яке й досі не відпускає.

Стрічка режисера Артема Григоряна проведе глядача шляхом Кузьми — від хлопця з Новояворівська до ікони української попкультури. Це фільм про свободу, біль і любов до людей, що звучали в кожному його слові. Фільм досліджує Кузьму як фігуру культурної памʼяті, яка і через десятиліття після відсутності залишається живою та впливовою.

«Це точно не класичний документальний фільм, де всі говорять про героя. Звісно, цього не уникнути, але ми хотіли, щоб глядач провів цей час із самим Кузьмою — побачив його таким, яким він був насправді. Ми знали його як народного героя, але історії його становлення — ні. Кузьма не може говорити з нами безпосередньо. Але через архіви — може. Глядач не стільки чує, що сталося в минулому, скільки проживає подорож його життям просто зараз на екрані», — ділиться Максим Сердюк, продюсер фільму «Кузьма: Страшно веселий».

Польська прем'єра документального фільму "Кузьма. Страшно веселий" відбудеться 14 серпня, прем'єра в Україні – 13 серпня.

Siedemnastoletnia Ivy (Bella Ramsey) jest przekonana, że czeka ją najgorsze lato życia. Cztery tygodnie na obozie wakacyjnym, w grupie outsiderów, których wcale nie chciała poznać – to brzmi jak katastrofa. A jednak w miejscu, gdzie nikt nie ma czasu na udawanie, Ivy znajduje paczkę znajomych, z którymi przeżywa NAJLEPSZE.LATO.EVER. Naładowany muzyką „Sunny Dancer” to intensywna, pełna radości i czarnego humoru opowieść o tym, że nieraz trzeba totalnie zburzyć swój plan, aby zacząć chłonąć świat wszystkimi zmysłami.

Pedro Almodóvar powraca w szczytowej formie z jednym ze swoich najbardziej osobistych filmów. W „Gorzkich świętach” - jego pierwszej od 5 lat hiszpańskojęzycznej produkcji - jest wszystko, za co widzowie kochają jego kino: namiętność, intensywne kolory, przewrotny humor i pełnokrwiste postaci, które wymykają się prostym schematom. Na ekranie pojawiają się aktorzy i aktorki znani z wcześniejszych filmów reżysera: Bárbara Lennie, Leonardo Sbaraglia, Victoria Luengo, Aitana Sánchez-Gijón, Milena Smit oraz jedna z najważniejszych muz Almodóvara – Rossy de Palma.

Bohaterką filmu jest czterdziestoletnia Elza (Bárbara Lennie), która po śmierci matki rzuca się w wir pracy, nie pozwalając sobie na żałobę. Dopiero atak paniki zmusza ją do zatrzymania się i wyruszenia w podróż, która stanie się konfrontacją z przeszłością, utraconymi relacjami i niespełnionymi pragnieniami. Z przypadkowych spotkań, emocjonalnych zwrotów i splatających się życiorysów Almodóvar tka opowieść o tym, jak pamięć, fikcja i pragnienie nieustannie przepisują nasze życie.

„Gorzkie święta” to szczególny prezent dla tych, którzy dorastali z kinem hiszpańskiego mistrza – od „Kobiet na skraju załamania nerwowego”, przez „Wszystko o mojej matce” i „Porozmawiaj z nią”, po „Volver”, „Przerwane objęcia” i „Ból i blask”. To także film, który idzie o krok dalej: jeszcze mocniej pokazuje, że każdy z nas nie tylko przeżywa własną historię, ale też bez końca ją sobie opowiada. Almodóvar składa tu poruszające wyznanie wiary w siłę kina, pamięci i narracji.

Siedemnastoletnia Ivy (Bella Ramsey) jest przekonana, że czeka ją najgorsze lato życia. Cztery tygodnie na obozie wakacyjnym, w grupie outsiderów, których wcale nie chciała poznać – to brzmi jak katastrofa. A jednak w miejscu, gdzie nikt nie ma czasu na udawanie, Ivy znajduje paczkę znajomych, z którymi przeżywa NAJLEPSZE.LATO.EVER. Naładowany muzyką „Sunny Dancer” to intensywna, pełna radości i czarnego humoru opowieść o tym, że nieraz trzeba totalnie zburzyć swój plan, aby zacząć chłonąć świat wszystkimi zmysłami.

Wenecja, początek XVIII wieku — miasto kontrastów. Z jednej strony bogactwo, sztuka i swoboda obyczajowa, z drugiej surowe instytucje religijne i wyraźne podziały społeczne. Przebywająca w sierocińcu Ospedale della Pietà nastoletnia utalentowana skrzypaczka Cecilia (Tecla Insolia) trafia pod skrzydła nowego nauczyciela – Antonio Vivaldiego (Michele Riondino). Otoczona jego opieką zaczyna wierzyć, że uda jej się uniknąć zaaranżowanego małżeństwa i zawalczyć o własną drogę.

Joe i Angela są małżeństwem z kilkunastoletnim stażem. Z pozoru ich związek wydaje się wręcz wzorcowy: zgodne, spokojne życie w porządnej dzielnicy, udane dziecko, niezły status materialny. Jednak pod powierzchnią kryją się wzajemne pretensje, drobne konflikty, a przede wszystkim nuda i rutyna. Gdy pewnego wieczoru Joe i Angela zapraszają na kolację parę tajemniczych sąsiadów, swobodna i przyjacielska rozmowa zaczyna zmieniać się w pełną dwuznaczności grę. To, co dotąd skrywane, wychodzi na jaw, a niewypowiedziane pragnienia ducha i ciała zaczynają nabierać niebezpiecznie realnych kształtów. Czy obie pary pójdą dziś spać we własnych łóżkach?

Pedro Almodóvar powraca w szczytowej formie z jednym ze swoich najbardziej osobistych filmów. W „Gorzkich świętach” - jego pierwszej od 5 lat hiszpańskojęzycznej produkcji - jest wszystko, za co widzowie kochają jego kino: namiętność, intensywne kolory, przewrotny humor i pełnokrwiste postaci, które wymykają się prostym schematom. Na ekranie pojawiają się aktorzy i aktorki znani z wcześniejszych filmów reżysera: Bárbara Lennie, Leonardo Sbaraglia, Victoria Luengo, Aitana Sánchez-Gijón, Milena Smit oraz jedna z najważniejszych muz Almodóvara – Rossy de Palma.

Bohaterką filmu jest czterdziestoletnia Elza (Bárbara Lennie), która po śmierci matki rzuca się w wir pracy, nie pozwalając sobie na żałobę. Dopiero atak paniki zmusza ją do zatrzymania się i wyruszenia w podróż, która stanie się konfrontacją z przeszłością, utraconymi relacjami i niespełnionymi pragnieniami. Z przypadkowych spotkań, emocjonalnych zwrotów i splatających się życiorysów Almodóvar tka opowieść o tym, jak pamięć, fikcja i pragnienie nieustannie przepisują nasze życie.

„Gorzkie święta” to szczególny prezent dla tych, którzy dorastali z kinem hiszpańskiego mistrza – od „Kobiet na skraju załamania nerwowego”, przez „Wszystko o mojej matce” i „Porozmawiaj z nią”, po „Volver”, „Przerwane objęcia” i „Ból i blask”. To także film, który idzie o krok dalej: jeszcze mocniej pokazuje, że każdy z nas nie tylko przeżywa własną historię, ale też bez końca ją sobie opowiada. Almodóvar składa tu poruszające wyznanie wiary w siłę kina, pamięci i narracji.

Historia przyjaźni kobiet zamieszkujących wymierającą polską wieś w rumuńskich Karpatach. Hanka i Bronka pochowały już mężów, dzieci wyjechały za granicę w poszukiwaniu innych, lepszych perspektyw. Samodzielne i niezależne bohaterki imponują pogodą ducha, choć ich rzeczywistość nieubłaganie odchodzi w przeszłość. Pozostają wspomnienia o czasach, które już nie wrócą – i wspólne stawianie czoła wyzwaniom codzienności. Nostalgiczny obraz zachwyca bezpretensjonalnym humorem i zdjęciami, oddającymi urok karpackiego pogórza. Reżyserka tworzy wzruszający film o pamięci, przyjaźni i przemijaniu. Portret bohaterek, które są dla siebie wszystkim, skłania do przewartościowania priorytetów i spojrzenia na rzeczywistość z mniej uczęszczanej strony

Carlo i Elisa mieszkają w Rzymie, tworząc z pozoru udany związek. On jest profesorem filozofii na uniwersytecie i pisarzem walczącym z kryzysem twórczym. Ona z kolei to utalentowana, błyskotliwa dziennikarka, której felietony ukazują się w międzynarodowych magazynach lifestylowych. Do ich trwającego od dwóch dekad związku wkrada się coraz więcej rutyny oraz dystansu.

Aby odzyskać dawną energię, decydują się na wyjazd do Maroka w towarzystwie wieloletnich przyjaciół: Anny i Paola oraz ich trzynastoletniej córki Vittorii - inteligentnej, dociekliwej i ekscentrycznej nastolatki. Okazuje się, że także oni przeżywają poważny kryzys, który najbardziej odbija się na dziewczynce. Vittoria, która nie może dogadać się z rodzicami, znajduje oparcie w Carlu, nawiązując z nim bliską więź. To dopiero początek nadchodzących problemów…

Po raz pierwszy na wielkim ekranie: film dokumentalny o Kuźmie Skriabinie, liderze zespołu „Skriabin”.
Biograficzny film dokumentalny „Kuźma”, poświęcony legendarnemu Kuźmie Skriabinowi, ukaże się w polskich kinach 14 sierpnia. Produkcja twórców filmu „Jaremczuk: Niezrównany świat piękna” została w całości oparta na unikalnych materiałach archiwalnych, z których większość nigdy wcześniej nie była ujawniona.

Historia Andrija Kuźmenki – lidera zespołu „Skriabin”, którego kochały miliony, lecz naprawdę znało go zaledwie niewielu. Dzięki ekskluzywnym, wcześniej niepublikowanym materiałom archiwalnym film ukazuje jego wewnętrzną przemianę, poczucie humoru i autoironię oraz życie przeżywane na pełnych obrotach, które do dziś inspiruje kolejne pokolenia.
Film w reżyserii Artema Hryhoriana prowadzi widza śladami Kuźmy – od chłopca z Nowojaworowska do ikony ukraińskiej popkultury. To opowieść o wolności, bólu i miłości do ludzi, które wybrzmiewały w każdym jego słowie. Film przedstawia Kuźmę jako postać kulturowej pamięci, która mimo upływu ponad dekady od jego śmierci pozostaje żywa i nadal wywiera ogromny wpływ.

„To zdecydowanie nie jest klasyczny film dokumentalny, w którym wszyscy opowiadają o bohaterze. Oczywiście nie da się tego całkowicie uniknąć, ale zależało nam na tym, aby widz spędził ten czas z samym Kuźmą – zobaczył go takim, jakim naprawdę był. Znaliśmy go jako bohatera narodowego, ale nie znaliśmy historii jego drogi. Kuźma nie może już przemówić do nas bezpośrednio. Jednak poprzez archiwa – może. Widz nie tyle słyszy o tym, co wydarzyło się w przeszłości, ile przeżywa tę podróż przez jego życie tu i teraz, na ekranie” – mówi Maksym Serdiuk, producent filmu „Kuźma”.
...................
Вперше на великому екрані: документальний фільм про Кузьму Скрябіна — у кінотеатрах Польщі з 14 серпня

Кузьма Скрябін повертається на екрани: відома дата виходу біографічного фільму

Біографічна драма «Кузьма: Страшно веселий» — про культового Кузьму Скрябіна — виходить у прокат Польщі 14 серпня. Стрічка від творців «Яремчук: Незрівнянний світ краси» повністю побудована на унікальних архівах, більшість із яких раніше не була опублікована.

Опис фільму: Історія Андрія Кузьменка, лідера гурту «Скрябін», якого любили мільйони, а по-справжньому знали — одиниці. Через ексклюзивні, небачені раніше, архіви фільм показує його внутрішні зміни, самоіронію та життя на повній швидкості, яке й досі не відпускає.

Стрічка режисера Артема Григоряна проведе глядача шляхом Кузьми — від хлопця з Новояворівська до ікони української попкультури. Це фільм про свободу, біль і любов до людей, що звучали в кожному його слові. Фільм досліджує Кузьму як фігуру культурної памʼяті, яка і через десятиліття після відсутності залишається живою та впливовою.

«Це точно не класичний документальний фільм, де всі говорять про героя. Звісно, цього не уникнути, але ми хотіли, щоб глядач провів цей час із самим Кузьмою — побачив його таким, яким він був насправді. Ми знали його як народного героя, але історії його становлення — ні. Кузьма не може говорити з нами безпосередньо. Але через архіви — може. Глядач не стільки чує, що сталося в минулому, скільки проживає подорож його життям просто зараз на екрані», — ділиться Максим Сердюк, продюсер фільму «Кузьма: Страшно веселий».

Польська прем'єра документального фільму "Кузьма. Страшно веселий" відбудеться 14 серпня, прем'єра в Україні – 13 серпня.

Siedemnastoletnia Ivy (Bella Ramsey) jest przekonana, że czeka ją najgorsze lato życia. Cztery tygodnie na obozie wakacyjnym, w grupie outsiderów, których wcale nie chciała poznać – to brzmi jak katastrofa. A jednak w miejscu, gdzie nikt nie ma czasu na udawanie, Ivy znajduje paczkę znajomych, z którymi przeżywa NAJLEPSZE.LATO.EVER. Naładowany muzyką „Sunny Dancer” to intensywna, pełna radości i czarnego humoru opowieść o tym, że nieraz trzeba totalnie zburzyć swój plan, aby zacząć chłonąć świat wszystkimi zmysłami.

Pedro Almodóvar powraca w szczytowej formie z jednym ze swoich najbardziej osobistych filmów. W „Gorzkich świętach” - jego pierwszej od 5 lat hiszpańskojęzycznej produkcji - jest wszystko, za co widzowie kochają jego kino: namiętność, intensywne kolory, przewrotny humor i pełnokrwiste postaci, które wymykają się prostym schematom. Na ekranie pojawiają się aktorzy i aktorki znani z wcześniejszych filmów reżysera: Bárbara Lennie, Leonardo Sbaraglia, Victoria Luengo, Aitana Sánchez-Gijón, Milena Smit oraz jedna z najważniejszych muz Almodóvara – Rossy de Palma.

Bohaterką filmu jest czterdziestoletnia Elza (Bárbara Lennie), która po śmierci matki rzuca się w wir pracy, nie pozwalając sobie na żałobę. Dopiero atak paniki zmusza ją do zatrzymania się i wyruszenia w podróż, która stanie się konfrontacją z przeszłością, utraconymi relacjami i niespełnionymi pragnieniami. Z przypadkowych spotkań, emocjonalnych zwrotów i splatających się życiorysów Almodóvar tka opowieść o tym, jak pamięć, fikcja i pragnienie nieustannie przepisują nasze życie.

„Gorzkie święta” to szczególny prezent dla tych, którzy dorastali z kinem hiszpańskiego mistrza – od „Kobiet na skraju załamania nerwowego”, przez „Wszystko o mojej matce” i „Porozmawiaj z nią”, po „Volver”, „Przerwane objęcia” i „Ból i blask”. To także film, który idzie o krok dalej: jeszcze mocniej pokazuje, że każdy z nas nie tylko przeżywa własną historię, ale też bez końca ją sobie opowiada. Almodóvar składa tu poruszające wyznanie wiary w siłę kina, pamięci i narracji.

Joe i Angela są małżeństwem z kilkunastoletnim stażem. Z pozoru ich związek wydaje się wręcz wzorcowy: zgodne, spokojne życie w porządnej dzielnicy, udane dziecko, niezły status materialny. Jednak pod powierzchnią kryją się wzajemne pretensje, drobne konflikty, a przede wszystkim nuda i rutyna. Gdy pewnego wieczoru Joe i Angela zapraszają na kolację parę tajemniczych sąsiadów, swobodna i przyjacielska rozmowa zaczyna zmieniać się w pełną dwuznaczności grę. To, co dotąd skrywane, wychodzi na jaw, a niewypowiedziane pragnienia ducha i ciała zaczynają nabierać niebezpiecznie realnych kształtów. Czy obie pary pójdą dziś spać we własnych łóżkach?

Siedemnastoletnia Ivy (Bella Ramsey) jest przekonana, że czeka ją najgorsze lato życia. Cztery tygodnie na obozie wakacyjnym, w grupie outsiderów, których wcale nie chciała poznać – to brzmi jak katastrofa. A jednak w miejscu, gdzie nikt nie ma czasu na udawanie, Ivy znajduje paczkę znajomych, z którymi przeżywa NAJLEPSZE.LATO.EVER. Naładowany muzyką „Sunny Dancer” to intensywna, pełna radości i czarnego humoru opowieść o tym, że nieraz trzeba totalnie zburzyć swój plan, aby zacząć chłonąć świat wszystkimi zmysłami.

Pedro Almodóvar powraca w szczytowej formie z jednym ze swoich najbardziej osobistych filmów. W „Gorzkich świętach” - jego pierwszej od 5 lat hiszpańskojęzycznej produkcji - jest wszystko, za co widzowie kochają jego kino: namiętność, intensywne kolory, przewrotny humor i pełnokrwiste postaci, które wymykają się prostym schematom. Na ekranie pojawiają się aktorzy i aktorki znani z wcześniejszych filmów reżysera: Bárbara Lennie, Leonardo Sbaraglia, Victoria Luengo, Aitana Sánchez-Gijón, Milena Smit oraz jedna z najważniejszych muz Almodóvara – Rossy de Palma.

Bohaterką filmu jest czterdziestoletnia Elza (Bárbara Lennie), która po śmierci matki rzuca się w wir pracy, nie pozwalając sobie na żałobę. Dopiero atak paniki zmusza ją do zatrzymania się i wyruszenia w podróż, która stanie się konfrontacją z przeszłością, utraconymi relacjami i niespełnionymi pragnieniami. Z przypadkowych spotkań, emocjonalnych zwrotów i splatających się życiorysów Almodóvar tka opowieść o tym, jak pamięć, fikcja i pragnienie nieustannie przepisują nasze życie.

„Gorzkie święta” to szczególny prezent dla tych, którzy dorastali z kinem hiszpańskiego mistrza – od „Kobiet na skraju załamania nerwowego”, przez „Wszystko o mojej matce” i „Porozmawiaj z nią”, po „Volver”, „Przerwane objęcia” i „Ból i blask”. To także film, który idzie o krok dalej: jeszcze mocniej pokazuje, że każdy z nas nie tylko przeżywa własną historię, ale też bez końca ją sobie opowiada. Almodóvar składa tu poruszające wyznanie wiary w siłę kina, pamięci i narracji.

Historia przyjaźni kobiet zamieszkujących wymierającą polską wieś w rumuńskich Karpatach. Hanka i Bronka pochowały już mężów, dzieci wyjechały za granicę w poszukiwaniu innych, lepszych perspektyw. Samodzielne i niezależne bohaterki imponują pogodą ducha, choć ich rzeczywistość nieubłaganie odchodzi w przeszłość. Pozostają wspomnienia o czasach, które już nie wrócą – i wspólne stawianie czoła wyzwaniom codzienności. Nostalgiczny obraz zachwyca bezpretensjonalnym humorem i zdjęciami, oddającymi urok karpackiego pogórza. Reżyserka tworzy wzruszający film o pamięci, przyjaźni i przemijaniu. Portret bohaterek, które są dla siebie wszystkim, skłania do przewartościowania priorytetów i spojrzenia na rzeczywistość z mniej uczęszczanej strony

Carlo i Elisa mieszkają w Rzymie, tworząc z pozoru udany związek. On jest profesorem filozofii na uniwersytecie i pisarzem walczącym z kryzysem twórczym. Ona z kolei to utalentowana, błyskotliwa dziennikarka, której felietony ukazują się w międzynarodowych magazynach lifestylowych. Do ich trwającego od dwóch dekad związku wkrada się coraz więcej rutyny oraz dystansu.

Aby odzyskać dawną energię, decydują się na wyjazd do Maroka w towarzystwie wieloletnich przyjaciół: Anny i Paola oraz ich trzynastoletniej córki Vittorii - inteligentnej, dociekliwej i ekscentrycznej nastolatki. Okazuje się, że także oni przeżywają poważny kryzys, który najbardziej odbija się na dziewczynce. Vittoria, która nie może dogadać się z rodzicami, znajduje oparcie w Carlu, nawiązując z nim bliską więź. To dopiero początek nadchodzących problemów…

Joe i Angela są małżeństwem z kilkunastoletnim stażem. Z pozoru ich związek wydaje się wręcz wzorcowy: zgodne, spokojne życie w porządnej dzielnicy, udane dziecko, niezły status materialny. Jednak pod powierzchnią kryją się wzajemne pretensje, drobne konflikty, a przede wszystkim nuda i rutyna. Gdy pewnego wieczoru Joe i Angela zapraszają na kolację parę tajemniczych sąsiadów, swobodna i przyjacielska rozmowa zaczyna zmieniać się w pełną dwuznaczności grę. To, co dotąd skrywane, wychodzi na jaw, a niewypowiedziane pragnienia ducha i ciała zaczynają nabierać niebezpiecznie realnych kształtów. Czy obie pary pójdą dziś spać we własnych łóżkach?

Wenecja, początek XVIII wieku — miasto kontrastów. Z jednej strony bogactwo, sztuka i swoboda obyczajowa, z drugiej surowe instytucje religijne i wyraźne podziały społeczne. Przebywająca w sierocińcu Ospedale della Pietà nastoletnia utalentowana skrzypaczka Cecilia (Tecla Insolia) trafia pod skrzydła nowego nauczyciela – Antonio Vivaldiego (Michele Riondino). Otoczona jego opieką zaczyna wierzyć, że uda jej się uniknąć zaaranżowanego małżeństwa i zawalczyć o własną drogę.

Anthony Bourdain – buntownik, outsider, głos pokolenia, jeden z najbardziej znanych szefów kuchni i jedna z największych, najbardziej charyzmatycznych osobowości telewizyjnych. Podróżnik, pisarz, odkrywca, którego miliony ludzi na całym świecie pokochały za bezkompromisowy styl, miłość do życia, szacunek do ludzi, odwagę, ciekawość świata i autentyczność. TONY to historia początków jego drogi – kim był, zanim stał się Anthonym Bourdainem.

Upalne lato 1976 roku, Provincetown – miasto pulsujące wolnością, seksem i energią. Młody, marzący o karierze pisarza, Tony (Dominic Sessa), by podreperować budżet, trafia na zmywak do restauracji serwującej owoce morza, prowadzonej przez tajemniczego szefa kuchni (Antonio Banderas). W intensywnej, chaotycznej, a jednocześnie niezwykle kreatywnej atmosferze Tony odkrywa swoją pasję, powołanie i to, kim tak naprawdę jest.

Anthony Bourdain – buntownik, outsider, głos pokolenia, jeden z najbardziej znanych szefów kuchni i jedna z największych, najbardziej charyzmatycznych osobowości telewizyjnych. Podróżnik, pisarz, odkrywca, którego miliony ludzi na całym świecie pokochały za bezkompromisowy styl, miłość do życia, szacunek do ludzi, odwagę, ciekawość świata i autentyczność. TONY to historia początków jego drogi – kim był, zanim stał się Anthonym Bourdainem.

Upalne lato 1976 roku, Provincetown – miasto pulsujące wolnością, seksem i energią. Młody, marzący o karierze pisarza, Tony (Dominic Sessa), by podreperować budżet, trafia na zmywak do restauracji serwującej owoce morza, prowadzonej przez tajemniczego szefa kuchni (Antonio Banderas). W intensywnej, chaotycznej, a jednocześnie niezwykle kreatywnej atmosferze Tony odkrywa swoją pasję, powołanie i to, kim tak naprawdę jest.

Piramidalnie śmieszna komedia powraca w nowej wersji odrestaurowanej 4K z oryginalnym, kultowym polskim dubbingiem! Starożytna Aleksandria. Kleopatra (Monica Bellucci) zakłada się z Juliuszem Cezarem, że Egipcjanie w trzy miesiące wybudują mu wielki pałac. Architektem powołanym do tego niemożliwego zadania jest niepozorny Numernabis (Jamel Debbouze) – jeśli zawiedzie, stanie się pożywką dla krokodyli. Pomoc dla budowniczych może nadejść tylko z jednej strony: od mieszającego magiczną miksturę Panoramiksa oraz jego druhów, Asteriksa (Christian Clavier) i Obeliksa (Gérard Depardieu). Czy wspólnie wygrają oni z czasem, złośliwymi przeciwnikami i dumnymi Rzymianami?
Spektakularne tłumaczenie dialogów autorstwa Bartosza Wierzbięty oraz genialne głosy polskich aktorów (m.in. Cezary Pazura i Wiktor Zborowski) sprawiły, że Asterix i Obelix: Misja Kleopatra to film-fenomen, chyba najbardziej dowcipna rozrywka wszech czasów oraz dzieło-mem, do którego nawiązania nie mają końca. Zapraszamy do kin na wakacje all inclusive w starożytnym Egipcie: dla całej rodziny!

wersja odrestaurowana 4K z oryginalnym polskim dubbingiem

Anthony Bourdain – buntownik, outsider, głos pokolenia, jeden z najbardziej znanych szefów kuchni i jedna z największych, najbardziej charyzmatycznych osobowości telewizyjnych. Podróżnik, pisarz, odkrywca, którego miliony ludzi na całym świecie pokochały za bezkompromisowy styl, miłość do życia, szacunek do ludzi, odwagę, ciekawość świata i autentyczność. TONY to historia początków jego drogi – kim był, zanim stał się Anthonym Bourdainem.

Upalne lato 1976 roku, Provincetown – miasto pulsujące wolnością, seksem i energią. Młody, marzący o karierze pisarza, Tony (Dominic Sessa), by podreperować budżet, trafia na zmywak do restauracji serwującej owoce morza, prowadzonej przez tajemniczego szefa kuchni (Antonio Banderas). W intensywnej, chaotycznej, a jednocześnie niezwykle kreatywnej atmosferze Tony odkrywa swoją pasję, powołanie i to, kim tak naprawdę jest.

„Wałkonie” Federica Felliniego to film, który zaczyna się jak lekka opowieść o paczce próżniaków z prowincjonalnego miasteczka, a po chwili okazuje się jednym z najczulszych portretów młodości, która nie potrafi - albo po prostu nie chce - dorosnąć. Bohaterowie włóczą się po kawiarniach, plażach i salach balowych, uciekając przed pracą, odpowiedzialnością i decyzjami, które mogłyby bezpowrotnie odmienić ich życie. Fellini nie osądza ich jednak surowo. Patrzy na nich z ironią, ale też z melancholią, jakby wiedział, że za każdą maską beztroski kryje się przede wszystkim strach.

W „Wałkoniach” nie trzeba wielkich dramatów, by poczuć ciężar niespełnienia - wystarczy nocny spacer po sennym miasteczku, karnawałowy żart czy spojrzenie granego przez Franca Interlenghiego Moralda, który zaczyna rozumieć, że pozostanie w tym miejscu może być najcichszą formą klęski. Warto zobaczyć ten film właśnie dla tej mieszaniny czułości i goryczy, dla Felliniego jeszcze „ziemskiego”, bliskiego zwykłym ludziom i ich tylko pozornie błahym sprawom.

„Wałkonie” zachwyciły wielu twórców światowego formatu, w tym Martina Scorsesego, który inspirował się dziełem Włocha przy „Ulicach nędzy” (1973). Trudno się dziwić: w obu filmach pulsuje podobna energia grupy młodych mężczyzn, którzy śmiechem zagłuszają lęk przed dorosłością.

Co ciekawe, Federico Fellini obsadził w filmie swojego brata: Riccardo Fellini wciela się w jednego z tytułowych bohaterów.

FEDERICO FELLINI: ciao a tutti! – przegląd filmów

FEDERICO FELLINI: ciao a tutti! – przegląd filmów

Federico Fellini zaprasza widzów do wnętrza swojej wyobraźni - barwnej, pełnej humoru, nostalgii i magii. „Osiem i pół” to portret artysty, który w chwili twórczego kryzysu gubi się między rzeczywistością a marzeniami. Guido (Marcello Mastroianni) szuka pomysłu na swój nowy film, lecz zamiast scenariusza znajduje labirynt wspomnień, kobiet i snów, które układają się w obraz jego własnego życia.
Rakieta, sanatorium, harem, dziecięce zaklęcie „Asa Nisi Masa” i finałowy korowód nie są surrealistycznymi ozdobnikami, lecz elementami autobiograficznego rytuału i próbą uporządkowania chaosu, którego nie da się już rozwiązać fabularnie. W samym filmie Guido wyznaje: „Chciałem zrobić uczciwy film. Bez żadnych kłamstw”. W tym sensie dzieło Felliniego jest zarazem autotematyczne i autobiograficzne: analizuje mechanizmy twórczości, ale też obnaża duchowy, emocjonalny i estetyczny chaos, z którego ta twórczość się rodzi.
Na dużym ekranie „Osiem i pół” zachwyca jeszcze mocniej - monumentalne kadry, znakomita muzyka Nino Roty i charyzma Marcella Mastroianniego sprawiają, że trudno oderwać wzrok. To film, który zachwycił widzów i krytyków na całym świecie, zdobywając najważniejsze nagrody w tym Oscara za Najlepszy nieanglojęzyczny film (wygrywając m.in. z „Nożem w wodzie” debiutującego Romana Polańskiego) i pozostaje do dziś jednym z najważniejszych dzieł o samym procesie tworzenia w całej historii kina. Filmowcy na całym świecie zgodnie wymieniają właśnie ten tytuł jako przykład dzieła, które pozwoliło im zrozumieć na czym polega magia kina i istota zawodu reżysera.

Organizator: Stowarzyszenie Kin Studyjnych
Autor plakatu: Plakiat - Maks Bereski
Zwiastun przeglądu: Ivan Krupenikov
Słowo wstępu i opisy filmów: Diana Dąbrowska
Partnerzy Główni: Włoski Instytut Kultury w Warszawie i Włoski Instytut Kultury w Krakowie
Partnerzy: Sikulagente, Italia by Natalia, Kierunek Włochy, Accademia Włoskiego Kina, MEK, Wydawnictwo Czarne
Partnerzy medialni: Filmweb, Pełna sala, Spoiler Master, Filmawka, Kultura Wokół Nas, Gazzetta Italia

FEDERICO FELLINI: ciao a tutti! – przegląd filmów

„Głos z księżyca” to ostatni pełnometrażowy film Federica Felliniego i jedno z najważniejszych dzieł jego późnego okresu. Film rozwija krytykę społeczeństwa spektaklu obecną wcześniej w „Ginger i Fred” (1986), ale przenosi ją z poziomu telewizyjnego widowiska na poziom wyobraźni i codzienności. Centralnym symbolem jest tu księżyc, tradycyjnie kojarzony z kobiecością, magią, mistyką i nieuchwytną energią. U Felliniego to ciało niebieskie zostaje jednak „ściągnięte na ziemię” i zamienione w element widowiska oraz politycznej manipulacji. Miasteczko pełne anten i billboardów przypomina przestrzeń, w której telewizja przejęła funkcję nowego bóstwa.
Dwaj bohaterowie, Ivo Salvini (Roberto Benigni) i Gonnella (Paolo Villaggio), funkcjonują jako dwa bieguny świadomości późnego Felliniego. Ivo reprezentuje wrażliwość, niedostosowanie i potrzebę kontaktu z tajemnicą, natomiast Gonnella - lęk, paranoję oraz przekonanie, że rzeczywistość została podporządkowana obcemu, hałaśliwemu systemowi. Włoski mistrz posługuje się groteską, przerysowaną scenografią i kakofoniczną ścieżką dźwiękową, aby pokazać społeczeństwo pozbawione ciszy, pamięci i duchowego wymiaru. „Głos z księżyca” można czytać jako film o kryzysie wyobraźni w kulturze Włoch późnych lat 80., którego „sprawcą” był niewątpliwie budujący swoje imperium medialne Silvio Berlusconi.